19.4.14

the brand new project


Σκέφτομαι ότι είναι σαν γλιφιτζούρια ή σαν φουρφούρια, κι επειδή αυτή η δεύτερη λέξη λίγο με ξενίζει, σαν να μην την έχω ακούσει εδώ και χρόνια, ψάχνω να τη βρω και τι βρίσκω;

Φουρφούρι ορισμός: Απλό παιδικό παιχνιδάκι που αποτελείται από μια φτερωτή στηριγμένη σ' ένα ξυλάκι - περιστρέφεται με τον αέρα ή μ' ένα ελαφρύ φύσημα.
(Ω ναι, αυτό ακριβώς εννοώ, άρα τη σωστή λέξη χρησιμοποιησα!)

Και παρακάτω: Βορειοελλαδίτικη λέξη. Στη Νότια Ελλάδα το φουρφούρι λέγεται μύλος, ανεμόμυλος ή ανεμιστήρας.

15.4.14

βιβλία-σταθμοί


Πλάνη είναι να πιστεύει κανείς ότι πρέπει να διαλέξει, ότι πρέπει να κάνει αυτό που θέλει, ότι υπάρχουν όροι για την ευτυχία. Η Ευτυχία υπάρχει ή δεν υπάρχει. Αυτό που βαραίνει είναι η θέληση για ευτυχία, μια απέραντη, ενεργός πάντοτε συνείδηση. Τα υπόλοιπα-γυναίκες, έργα τέχνης, κοσμικές επιτυχίες- είναι απλά προσχήματα. Ένας καμβάς που περιμένει να τον κεντήσουμε.

~ Aπόσπασμα από τον Ευτυχισμένο Θάνατο του Καμύ

~ Vrouw bij een waslijn in de duinen, Anton Mauve, 1848 - 1888

10.4.14

RedHat


Δεν είναι ότι μ' ενδιαφέρει η υφαντική με αργαλειό, ούτε πως με συγκινεί ιδιαίτερα η διατήρηση των παραδοσιακών τεχνικών και εργαλείων.
Αλλά θέλω να μοιραστώ αυτό τον ενθουσιασμό και την καλή διάθεση που σου δίνει η χειρωνακτική απασχόληση. Είναι συγκινητικός και υπέροχος.
Κι επίσης την διάθεση της Μαρίας να μοιραστεί τις γνώσεις της, και μάλιστα με τρόπο απλό και εύστοχο. Σαν να τη βλέπω, να πίνει καφέ με μια φίλη της και να λάμπουν τα μάτια της καθώς εξηγεί πρωτόγνωρες, για την άλλη, πληροφορίες.

Στο pokotali.

6.4.14

Η αυτοκρατορία του μη πραγματικού


...ή, πώς ένας άνθρωπος πέρασε ολόκληρη τη ζωή του μόνος και άφησε πεθαίνοντας πίσω του σε δεκαπέντε χιλιάδες σελίδες που δεν είχε δει ποτέ κανείς, μια ιστορία που έγραψε και εικονογράφησε για τον εαυτό του.

Εδώ ολόκληρο το ντοκιμαντέρ In the Realms of the Unreal (χωρίς υπότιτλους). Ο (ζωγράφος να πω;) λέγεται Henry Darger.

5.4.14

ο κόσμος της Χριστίνας


~ του Anrew Wyeth (1917-2009)

Αντίθετα από ότι φαίνεται, δεν είναι μια κοπέλα που ξαπλωμένη απολαμβάνει τη θέα προς το σπίτι της.
Είναι μια πενηντάχρονη παραπληγική αλλά πεισματάρα γυναίκα, που αρνούμενη να χρησιμοποιεί μπαστούνι και αναπηρικό καροτσάκι, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της μετακινούμενη έρποντας, σέρνοντας στο σώμα της μέσα και στην περιοχή γύρω από το σπίτι της.

Ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντερ, εδώ ολόκληρο, με αγγλικούς υπότιτλους.

27.3.14

ποίημα

Κάθε άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου
με λιγόστεψε κατά έναν άνθρωπο.
Κάθε λέξη που εμπιστεύτηκα στο χαρτί μου
πήρε το μονόδρομο μιας εξήγησης και μου διέφυγε.

Ό,τι αξιώθηκα ν'αποχτήσω
με στέρησε απ'τη χαρά της προσμονής του
και μόνο το απραγματοποίητο με ξεπλήρωσε
με τη γαλήνη μιας ατελεύτητης εξάσκησης στην άρνηση.


~ Γιάννη Παπαϊωάννου, Το Πέρασμα

26.3.14

Εκεί που ζουν οι τίγρεις

Ν'ακούς αυτούς που σιωπούν γιατί έχουν πολύ ουρλιάξει...

Ένα μυστικό, όσο τρομερό κι αν είναι, αν δεν ειπωθεί ποτέ, είναι ενα τίποτα.


~ Jean-Marie Blas de Robles, Εκεί που ζουν οι τίγρεις (εκδ.Πόλις)

το χάδι

Δεν είναι μια λεπτή γραμμή αυτή που χωρίζει το να γράφεις από το "να γράφεις". Είναι κάτι παραπάνω από γραμμή, είναι τοίχος.

Τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής, η ευκολία του πληκτρολογίου, το πλήθος των περιέργων που περιμένει σε κάθε γωνία του ίντερνετ, όλα αυτά κάνουν εύκολο σήμερα το να βγάλεις τα εσώψυχά σου στη φόρα, να τα εκθέσεις, ακόμα και να εκδοθείς.
Μ'αυτά και μ' αυτά, έφτασε το "γράφω" να σημαίνει ότι έχω τον τρόπο μου να πω με τρόπο έξυπνο (βλέπε πολύπλοκο, βλέπε εξυπνακίστικο) αυτά που σκέφτομαι κι αν επιπλέον μπορώ να τα δημοσιοποιήσω, γιατί όχι;

Έχω φτάσει να λυπάμαι, όχι τόσο πια για την ποσότητα του χαρτιού που ξοδεύεται, όσο -και κυρίως- για το χρόνο που σπαταλιέται στην ανάγνωση κειμένων επι κειμένων.
Όσο νωρίτερα αποφασίσει κανείς ότι ο χρόνος του είναι πολύτιμος και λίγος, τόσο πιο κερδισμένος θα βγει.

Πού θέλω να καταλήξω; Στο Χάδι του Αλέξανδρου Στεφανίδη.
Ένα βιβλίο όπως ακριβώς το συνέστησαν οι βιβλιόφιλοι φίλοι, μικρό αλλά αρκετό. Κείμενα που διαβάζονται σε δυό διαδρομές του μετρό, μια πηγαίνοντας το πρωί και μια γυρνώντας το μεσημέρι από τη δουλειά.
Το Χάδι είναι από τα βιβλία που θέλεις να έχεις στη βιβλιοθήκη σου, που θέλεις να συστήσεις, που θέλεις να χαρίσεις. Κι ο Αλέξανδρος Στεφανίδης είναι από τη μεριά του τοίχου με τους συγγραφείς.

17.3.14

Μη διστάζεις καθόλου, πρέπει να μοιραζόμαστε τέτοιου είδους χαρές και πληροφορίες.

- Tελικά σου άρεσε το βιβλίο, ε;
- Ο Τριστραμ Σάντι λες; Είναι 9 βιβλία το βιβλίο.
- ιιιιιιιιιιι...
- Το 4 κυρίως είναι απίστευτο, τα πρώτα όχι τόσο, ούτε ίσως τα τελευταία αλλά ο άνθρωπος έχει κάνει ΤΟ βήμα, δηλαδή γράφει σαν να μιλάει, διακόπτει, σχολιάζει, πετάγεται εδω κι εκεί, λέει "αυτό θα σας το πω 2 κεφάλαια παρακάτω", λέει "παρακάτω θα γράψω όπως σας υποσχέθηκα -και τι το ήθελα και σας το υποσχέθηκα;- ένα κεφάλαιο για μύτες κι ένα για καμαριερες", και τέτοια. Ένας φίλος όμως, το βρήκε αδύνατον να το διαβάσει. Γιαυτό διστάζω αλλά παράλληλα το θεωρώ must για βιβλιόφιλο, κάτι σαν το Θερβάντες-έτσι τον φαντάζομαι δηλαδή, δεν τον έχω διαβάσει.
- Αυτό καλοκαίρι μόνο.
- 1713-1768 έζησε ο Στερν, οπότε φαντάζεσαι πόσο πρωτοποριακός για την εποχή του ήταν; Και έκτοτε έγινε μεγάλη επιτυχία αλλά ο ίδιος πέθανε νέος πάμφτωχος απο φυματίωση, γιατί την έλεγε σε κληρικούς και πολιτικούς.

5.3.14

ξαφνικά

Πώς έγινε, νόμιζα πως ποτέ δεν ονειρεύτηκες να μείνεις σε νησί, ούτε κι εγώ στην πρωτεύουσα, πώς έγινε να έχεις για φίλους τόσους αγνώστους μου. Σπάνια, ευτυχώς, χάνω τον ενδιάμεσο χρόνο, βρίσκομαι στο πάρκο της χανθ και κλαίω, κλαίω, λέω δεν είμαι άρρωστη εγώ. Μπορεί γιαυτό να σιχαίνομαι την υγρασία της Θεσσαλονίκης και να μου φαίνεται πως όλα εκεί είναι σκοτεινά και μυρίζουν και δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Πιο συχνά, όταν τρώω για βραδινό γιαούρτι αραιωμένο με γάλα και μέσα μουλιασμένες βούκες ψωμί, σκέφτομαι τη μαμά σου.

1.3.14

σημερινό

Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος.
 
Κι επειδή έχω εγώ έψαξα για να καταλάβω τι ακριβώς σημαίνει: Μια ζωή χωρίς γιορτές είναι σαν ένας μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχείο.
 

~ Του Δημόκριτου, μέσω του μακάρι-να-είχα-τέτοιους-καθηγητές Roumpakis Yiannis

τα λίγα είναι πολλά

Δε θέλει πολλά πολλά η ευτυχία-να ζεις μόνο, να έχεις να φας, να είσαι ζεστά και να βγαίνεις βόλτα με παρέα.

ασιδέρωτο

Σήμερα βγήκαμε για μια μικρή βόλτα στη γειτονιά, καθήσαμε σ' ένα παγκάκι, βράδυ, και ήταν τόσο άνοιξη που θυμήθηκα όταν πηγαινοερχόμουν, σκέφτηκα Τι καλά, δεν πέρασαν οι μέρες, δεν έχω να φύγω για Θεσσαλονίκη.

Ποίημα


Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις, έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης. Έχουν τη μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών, έχουν το ύφος ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα. Το ονείρεμα είναι κουραστικό, δεν είναι για τον καθένα. Είναι για τους θαρραλέους όπως η θάλασσα και η αγάπη… 

~Ρομπέρτο Μπενίνι, via  Στα μονοπάτια της ποίησης

art

μερικές μέρες ότι κι αν έχεις να κάνεις σκέφτεσαι συνέχεια τη θάλασσα

22.2.14

τι θα φάμε

ΑΠΟΚΡΙΕΣ. ΤΙ ΘΑ ΦΑΜΕ; 
Posted on 21/02/2014 by Αλεξάνδρα Θωμά 
Αι απόκρεω είναι δυο, η κρεατινή και η τυρινή. Τι θα φάμε λοιπόν. Στην κρεατινή θα κάνουμε μια ωραία κρεατόπιτα και ένα απλό φαγητό όπως κεφτεδάκια με σάλτσα ντομάτας και πιλαφάκι ή μακαρόνια, σαλάτα, τυράκι, και ένα κεϊκ με πορτοκάλι. Κρεατόπιτα ή κοτόπιτα. 
Κρεατόπιτα. Υλικά.


Ένας χείμαρρος συνταγές.
Να γινόταν τα βλέπατε την κυρία Αλεξάνδρα, να την ακούγατε. Μιλάει όπως γράφει, κοφτά και γλυκά. Και όλες αυτές οι συνταγές είναι συνεχώς στο τραπέζι τους, μαζί με φίλους, από τα χέρια της νύφης της οι περισσότερες πια.

15.2.14

Έλα

Ο έρωτας δεν υπάρχει. Εκτός από τον προς εαυτόν. Αυτό είναι που κάνει να βλέπουμε σαν έρωτα την επιθυμία να είμαστε δίπλα σε κάποιον που μας αρέσει: γιατί έτσι περνάμε όμορφα. Ή για να γονιμοποιηθούμε. Επίσης, για να έχουμε αυτί να ακούει τις σκέψεις μας. Για να είμαστε ζευγάρι όταν μας καλούν σε γάμους και βαφτήσια. Για να μην τρώμε μόνοι μπροστά στην τηλεόραση αλλά να τρώμε με παρέα μπροστά στην τηλεόραση. Για να ζεσταίνουμε τα κρύα πόδια μας το βράδυ. Για να κοιμόμαστε καλύτερα: δεν έχει ύπνο σαν αυτόν που κάνεις με το μπράτσο του αγαπημένου σου για μαξιλάρι. Είναι απόλαυση, είναι χαλάρωση, είναι παυσίπονο, χαλαρωτικό, ηρεμιστικό και αντικαταθλιπτικό μαζί. Ομώς όχι, τι λέω, ο έρωτας δεν υπάρχει. Είναι ψευδαίσθηση, είναι παραμύθι. Αν το αντικείμενό του "έρωτά" σου δεν σε θέλει, πονάς, πονάς, πονάς, πονάς, ε κάποια στιγμή προχωράς παρακάτω. Ζεις.

Κι εκεί που ζεις, σιγά-σιγά, σχεδόν από το τίποτα, κάποιος σου γράφει ένα ποίημα, από τη χαρά του που λαχταράς να τον δεις όσο εκείνος εσένα.

~ Εδώ, μαζί με άλλες 19 ιστορίες. Και η εικοστή.

14.2.14

βόλτα

Περπατάω στο Παρίσι μέσα στο google maps και, χωρίς να θυμάμαι την οδό, βρίσκω το ξενοδοχείο όπου μείναμε πριν 13 χρόνια. Αναγνωρίζω ένα ένα τα μαγαζιά που προσπερνούσαμε τρέχοντας κάθε μέρα λόγω παγωνιάς για να μπούμε στο σταθμό του Μετρό. Βλέπω τους δρόμους, τα κτήρια, τα μπαλκόνια, τα μαγαζιά και τα θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Γιατί δεν μπήκαμε στο σουπερμάρκετ; Γιατί δεν καθήσαμε πουθενά για καφέ; Ποιά ήμουν τότε, ήμουν άλλη; Πού ήμουν η εγώ;

11.2.14

ταινίες


About Schmidt (2002)


Cantando dietro i paraventi (2003) 


Nebraska (2013) 


Reign Over Me (2007) 


Για το Νεμπράσκα δεν έχω λόγια. Ένα χιούμορ σαν Αδελφοί Κοέν, υπέροχο. Ελπίζω να πάρει Όσκαρ καλύτερης ταινίας.

Το Reign over me και το Σχετικά με το Σμιτ, υπέροχα επίσης.