7.12.14

ποίημα

Εκεί που πήγαινα απάντησα ένα μεγάλο φουντωμένο δέντρο
τόσο χαριτωμένο, τόσο όμορφο, που είπε η καρδιά μου: φανέρωσε κάποια μυστικά!


Τι νόημα έχει να ψηλώσεις τόσο μες σ' έναν κόσμο εφήμερο;
Αυτό είναι σημάδι έπαρσης. Έλα τώρα, ταπεινώσου.


Να στολίζεσαι με τόση χάρη, να φτιασιδώνεσαι τόσο πολύ
ενώ η καρδιά είναι στραμμένη στο Θεό, ποιά η ανάγκη, τι ποθείς;


Γερνάν τα δέντρα, κυλάει ο χρόνος, το πουλί ξαποσταίνει
στα κλαδιά τους μόνο για μια φορά.
Κι όμως σε σένα πουλί δεν κούρνιασε, ούτ' ένα περιστέρι, ούτ' ένας
φραγκολίνος.


Μια μέρα θα χαθείς. Το μπόι σου θα σωριαστεί στη γη,
τα κλαδιά σου θα μπούνε στην πυρά, θα βράσει το καζάνι,
το μέταλλο θ' ανάψει.


Αν είναι μυστικό το μυστικό σου, τόπος ο τόπος σου,
σε ποιά γη νάναι άραγε η θέση σου, ε δέντρο, εσένα ρωτώ.


Γιουνούς, εσένα οι δικές σου οι ελλείψεις είναι αμέτρητες.
Αντί να ρωτάς το ξερό δέντρο για το δρόμο, βάδιζε και προσπέρνα.


~ Γιουνούς Εμρέ, Εισαγωγή-Μετάφραση-Σχόλια Πολύμνια Αθανασιάδη, Εκδόσεις Απάμεια 1996

the bishop's wife (1947)


Πάντως, όπως και νάσαι, όσο όμορφος και να έχεις υπάρξει, όσο διάσημος, όσο ευτυχισμένος, στο τέλος γίνεσαι μια πλακίτσα μ' ένα ονοματάκι και μια ημερομηνιούλα από κάτω, χρυσά ή πρασινισμένα δεν έχει σημασία, σε διαβάζουν σαν μια πληροφορία και προσπερνούν.

Polly Ann Young (center) with sisters Loretta Young (left) and Sally Blane (right)

Link: http://allanellenberger.com/tag/polly-ann-young/

6.12.14

CBGB

Πόσο πολύ μ' αρέσει να βλέπω ταινίες με μουσική. Και ταινίες που λένε την ιστορία ανθρώπων που υπήρξαν στ' αλήθεια. Και ταινίες που καταγράφουν ιστορίες που συνέβησαν αλλά αλλά δεν είναι ευρύτερα γνωστές. Να μια τέτοια ταινία.
Σίγουρα όχι δεκάρι αλλά αξίζει να την έχει δει κανείς.

5.12.14

το σπίτι με τα εφτά αετώματα

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην ομοι-ομορφιά των χρωμάτων!

Το βιβλίο το ξεκίνησα πριν δυό μέρες και υπολογίζω να το τελειώσω σε άλλες δύο. Αυτό είναι καινούργιο τώρα, εμπίπτει στο βάλτε στόχους στη ζωή σας για να μην περνάει ο χρόνος χωρίς να το καταλαβαίνετε.

Είναι υπέροχο. Με μια κουβέντα μπορώ να πω ότι είναι όπως πρέπει(!) να είναι ένα βιβλίο: λέει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο, η παλαιική γραφή που μοιάζει με Ντίκενς και με Λώρενς Στέρν είναι απολύτως γοητευτική, έχει χιούμορ και μυστήριο και δράμα και ιστορία αγάπης, και ανυπομονείς να το ξανανοίξεις για να ξαναμπείς μέσα του. Τι άλλο να ζητήσεις από ένα βιβλίο;

4.12.14

βιολέτες του Μάρτη


Την Τριλογία του Βερολίνου (του Philip Kerr) δεν την τελείωσα. 
Διάβασα την πρώτη ιστορία (Οι Βιολέτες του Μάρτη) και μου ήταν αρκετό-δεν θέλησα να μείνω άλλο σε αυτή την ατμόσφαιρα.
Είναι στο ίδιο μοτίβο όπως όλες οι αστυνομικές ιστορίες (βιβλία και σειρές): ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, πρώην αστυνομικός, εξυπνάκιας, που πίνει, καπνίζει κι αρέσει τις γυναίκες.
Τα μείον: Η μετάφραση. Ο συνδυασμός αστυνομικού με πολιτική (εποχή προ-ναζισμού στο Βερολίνο) που εμένα δεν μου αρέσει καθόλου. Πολλά γερμανικά τοπωνύμια, δρόμοι, πλατείες, γειτονιές, που -παράξενο- συνήθως με ενθουσιάζουν και με ταξιδεύουν σε μια άγνωστη πόλη. Εδώ με μπέρδευαν, δεν ήθελα καν να μπω στον κόπο να βρω πού βρίσκονται στο χάρτη ή να κρατήσω σημειώσεις.

Όλα αυτά είναι προσωπικά-τι να πω; Δεν ταιριάξαμε.
(Σε αντίθεση με τον Ιζζό που -δεν μπορώ ακόμα να το χωνέψω- ξεκίνησε να γράφει τόσο μεγάλος και πήγε και πέθανε τόσο μικρός, και δεν πρόλαβε να γράψει πολλά βιβλία.)

3.12.14

ο γατόπαρδος (ΙΙ)


Όταν η οικογένεια μπήκε μέσα στην άμαξα (η πάχνη είχε διαποτίσει τα μαξιλάρια), ο Ντον Φαμπρίτσιο είπε πως θα επέστρεφε με τα πόδια, λίγη δροσιά θα του έκανε καλό, είχε ελαφρύ πονοκέφαλο. Η αλήθεια είναι πως ήθελε να βρει λίγη παρηγοριά κοιτάζοντας τα άστρα. Ψηλά στον ουρανό υπήρχαν ακόμη μερικά στο ζενίθ. Όπως πάντα, η θέα τους τον εμψύχωσε. Ήταν μακρινά, παντοδύναμα και ταυτόχρονα υπάκουα στους υπολογισμούς του. Το αντίθετο ακριβώς των ανθρώπων, που ήταν πάντα πολύ κοντινοί, αδύναμοι και παρ' όλα αυτά ατίθασοι.


~ Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο Ο Γατόπαρδος, η φωτογραφία από το βιβλίο Γράφοντας τις ζωές των άλλων, του Χαβιέρ Μαρίας (κεφάλαιο Ο Τζουζέππε Τομάσι ντι Λαμπεντούζα στο μάθημα).

2.12.14

μια καλή, μια ανάποδη...

...όπως η ζωή.


Πήγα χθες εκεί, αλλά δεν μου άρεσε κανένα μαλλί. Πήρα το μαύρο-γκρι μόνο, και ξεκίνησα τον σκούφο. 
Αποφάσισα ότι με εκνευρίζουν που δεν αγαπούν αυτό που πουλάνε. Και που δεν το γνωρίζουν καλά. Και που μου μιλάνε στον ενικό. 
Η αντίστοιχη κυρία που μου έστειλε τρεις κούκλες νήμα-βαμμένο στο χέρι παρακαλώ, από το The Skye Shilasdair Shop, στο άκρον-άωτον της Ευρώπης (δείτε το χάρτη παρακαλώ, δείτε πού ακριβώς βρίσκεται το μαγαζί...) μου έστειλε κι ένα σωρό μειλ, πριν και μετά την αγορά, για να με ενημερώσει ότι δεν θα είναι ολόιδιο το χρώμα λόγω διαφορετικής παρτίδας, για να μάθει αν έλαβα το πακέτο, αν είμαι ευχαριστημένη και τι έφτιαξα.
Όχι, δεν ζητάω πολλά. Το προφανές περιμένω.

ο γατόπαρδος

Θέλω να γράψω οτι Ο ΓΑΤΟΠΑΡΔΟΣ είναι ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ότι (ευτυχώς, ευτυχώς) έτυχε μιας εξαιρετικής μετάφρασης στα ελληνικά από την Μαρία Σπυριδοπούλου.
Αλλά σκέφτομαι ότι όλα αυτά ακούγονται τόσο βαρύγδουπα, τόσο κοινότυπα, τόσο υπερβολικά.
Από την άλλη, ένα μεγάλο ποσοστό των βιβλίων που διαβάζω-για να μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο- είναι σαβούρα (δεν θα ψάξω για καλύτερη λέξη), είναι σπατάλη του χρόνου μου (για να μην αναφερθώ στο χρήμα, στο χώρο στη βιβλιοθήκη, στο χαρτί κλπ).
Όταν ενθουσιάζομαι θέλω να πω σε όσους φίλους & αγνώστους ξέρω ότι διαβάζουν "διάβαστο, δώστου μιαν ευκαιρία και θα δεις". 
Από την άλλη είναι αυτό το περί ορέξεως που με φρενάρει.

Επί της ουσίας: Ο Γατόπαρδος (ονομασμένος έτσι από το οικοσημο της οικογενείας) είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Giuseppe Tomasi di Lampedusa, το οποιο εκδόθηκε μετά τον θάνατό του. Αναφέρεται σε κομμάτια από την ζωή του προ-προπάππου του συγγραφέα (στο βιβλίο ντον Φαμπρίτσιο Σαλίνα) στην Πάλμα (στο βιβλίο Ντοναφουγκάτα), της οικογενείας του, και επεισοδίων από την σχέση του με τον αγαπημένο του ανεψιό (στο βιβλίο Τανκρέντι Φαλκονέρι).

Το γεγονος ότι έχει γίνει ταινία (την οποία δεν έχω δει ακόμα) από τον Λουκίνο Βισκόντι, ο οποίος μετέφερε στον κινηματογράφο αριστουργηματικά τον Θάνατο στη Βενετία του Τόμας Μαν (με τον Ντερκ Μπόκαρτ) και τον Ξένο του Καμύ (με τον Μαρσέλο Μαστρογιάννι) είναι κι αυτό ένα επιχείρημα υπερ της αναγνώσεως του βιβλίου, δεν είναι;

~ Ο Giuseppe Tomasi di Lampedusa (1895-1957), φανατικός βιβλιόφιλος και άνθρωπος χαμηλών τόνων, παντρεύτηκε μια από τις πρώτες ψυχαναλύτριες στην Ιταλία, την Λεττονή πριγκίπισσα  Αλεξάνδρα Βολφ-Στόμερσι και πέρασε την (εύκολη, αριστοκρατική, χωρίς ανάγκη να εργαστεί) ζωή του περνώντας πολλές ώρες μόνος του και διαβάζοντας.

21.11.14

η οδύσσεια ενός


Κοίτα τι πήρα χθες απο τη βιβλιοθήκη. Είναι 1070 σελίδες, υπολόγισα ότι με 51 σελ. τη μέρα το τελειώνω σε 21 μέρες-που πρέπει να το επιστρέψω. Δεν διάβασα ακόμη τις 51 σημερινές όμως, μόνο 4. Βάζω μεγάλα πρότζεκτς στον εαυτό μου για να τον κρατώ απασχολημένο. Και για να του δείχνω ότι υπάρχουν κι άλλα σημαντικά στη ζωή, εκτός από τη δουλειά.

19.11.14

η ζωή μου

Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς, που μάλλον έχει να κάνει με το ότι το νέο πάντα μας τραβάει να το δοκιμάσουμε άμεσα ενώ το παλιό το θεωρούμε σίγουρο και το αφήνουμε για "μετά", δεν είχα/έχω διαβάσει ένα σωρό "κλασσικά" βιβλία ελλήνων συγγραφέων.

Τα δύο τελευταία χρόνια διάβασα Το φράγμα του Πλασκοβίτη, την Μεθυσμένη Πολιτεία του Πατάτζη, Στου Χατζηφράγκου του Πολίτη, τον Κόκκινο Τράγο του Παρορίτη, την Μενεξεδένια Πολιτεία του Τερζάκη, το Δαιμόνιο του Θεοτοκά και την Δασκάλα με τα χρυσά μάτια του Μυριβήλη.

Τι διάβαζα τόσα χρόνια; Αναρωτιόμουν έκθαμβη και θυμωμένη με τον εαυτό μου μετά από το καθένα τους. Είναι δυνατόν; Αν δηλαδή δεν έβγαιναν σε προσφορά, δεν θα είχα διαβάσει ποτέ αυτά τα βιβλία;
Δεν έχω λόγια, για το καθένα χωριστά.
Έτσι σήμερα ξεκινησα τον Λουκή Λάρα του Δημητρίου Βικέλα.

Έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Βικέλα από τότε που διάβασα το Η ζωή μου. Το Από Νικοπόλεως εις Ολυμπίαν δεν με απογοήτευσε. Στον Λουκή Λάρα απολαμβάνω, απολαμβάνω τη γλώσσα.

4.10.14

Film Saturday


Στα μείον η μεγάλη διάρκεια της ταινίας-θα μπορούσε να είναι 1-2 ώρες μικρότερη. Όχι ότι δεν είναι απολαυστική αλλά πώς να το κάνουμε, κουράζει.
Στα συν ότι κάποιος αδαής για το θέμα παίρνει μια καλή ιδέα για την Παρισινή Κομμούνα.
Στα αναπάντεχα όμως, αυτά που δεν τα μαθαίνεις παρά όταν δεις την ταινία, είναι ο εξαιρετικός τρόπος που βρήκε ο σκηνοθέτης για να παρουσιάσει το θέμα του. Με ελάχιστους επαγγελματίες ανάμεσα στους 200 ηθοποιούς παρακαλώ.

Δεν θα σχολιάσω άλλο, στο πρώτο μισάωρο καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται κι αν θέλεις συνεχίζεις.
Βαθμολογία: Εξαιρετική.

μωβ


Το πλέξιμο, ενώ φαίνεται τόσο απλο(ικό) και εύκολο, εκτός από την θεραπευτική του ιδιότητα-στην οποία εστιάζουμε συνήθως για να το αποσυνδέσουμε από την βαρετή ασχολία των μαμάδων και των γιαγιάδων μας, έχει επίσης υπολογισμούς, και μετρήσεις, και μαθηματικά.
Αλλά πάλι, ίσως υπερβάλλω.

το χειρότερο δεν είναι πάντα σίγουρο (*)


Το βιβλίο Όλες οι Ψυχές του Χαβιέρ Μαρίας, το οποίο είναι εξαντλημένο από την αγορά, είναι το τρίτο και το καλύτερο από τα βιβλία του που έχω διαβάσει. Κι ας είναι το πρώτο που έγραψε μεταξύ των τριών.

Ναι, είναι ο χαρακτηριστικός τρόπος γραφής του Μαρίας, αυτό το πήδημα σαν μελισσούλας, του μυαλού, από σκέψη σε σκέψη, που γοητεύει όλους εμάς που, έτσι παράλογα, μπερδεμένα, κυκλικά, χαοτικά, σαν-να-σερφάρουμε-στο-ίντερνετ, σκεφτόμαστε. Κι αυτός ο τρόπος, που μας κάνει να φαινόμαστε στον εαυτό μας κάπως ψυχασθενείς μα και ταυτόχρονα κάπως πιο ιδιαίτεροι, πιο ευαίσθητοι, πιο άξιοι, είναι που μας ελκύει στον τρόπο του Μαρίας.

Κάθε κεφάλαιο του συγκεκριμένου βιβλίου είναι σχεδόν είναι μια μικρή Μαριακή πραγματεία για ένα θέμα-από τις σακούλες των σκουπιδιών μέχρι τον θάνατο. Κι επειδή η πάλη μου σ' αυτή τη ζωή είναι από το χάος να βρω την τάξη, εδώ βρήκα πως υπάρχει ένας ενδιαφέρων συνδυασμός, ένας δρόμος.

Εκτιμώ ακόμα περισσότερο την αξία του επειδή, για διάφορους προσωπικούς λόγους, η υπερένταση αυτές τις ημέρες δεν μ' αφήνει να συγκεντρωθώ για ώρα στο βιβλίο, με πιάνω όμως, μετά την ανάγνωση απλά και μόνο μιας παραγράφου, να χαμογελώ ικανοποιημένη. Που γράφτηκε. Που αυτός ο άνθρωπος ζει και σκέφτηκε έτσι. Που υπάρχει αυτός ο τρόπος σκέψης. Ο ανθρώπινος.

Νομίζω πως όποτε ξαναβλέπω μπροστά μου αυτό το εξώφυλλο θα θυμάμαι αυτές τις άσχημες μέρες που περνάω αυτό τον καιρό, ημέρες μεγάλων αλλαγών και ενηλικίωσης.

(*) πρόκειται για τον υπότιτλο του βιβλίου Το ατλαζένιο γοβάκι, του Paul Claudel 

28.9.14

όλα τα βιβλία


Η Κεντρική Δανειστική Βιβλιοθήκη του Δήμου Ιλίου! Εκτός από το δυσεύρετο της φωτογραφίας, εντόπισα το Πλατύ Ποτάμι του Γιάννη Μπεράτη, Τα Άπαντα του Μαρίου Χάκκα, τον Επικίνδυνο Οίκτο του Στεφαν Τσβάιχ, το Paradiso του Λίμα... Μετά σταμάτησα να καταγράφω στο μυαλό μου-εξάλλου οι βιβλιοθήκες δεν φεύγουν από τη θέση τους, φεύγουν;

Δανείστηκα, μαζί με το εικονιζόμενο το οποίο δεν έχω αρχίσει ακόμη, τις Μάσκες του Λεονάρδο Παδούρα. Προσπάθησα πολύ, έφτασα στη μέση, μ' έπιασε πονοκέφαλος από την προσπάθεια, πήρα τη μεγάλη απόφαση και το παράτησα.
Δεν φτάνει η ζωή μας για να τελειώσουμε ψυχαναγκαστικά ότι ξεκινήσαμε. Να ορίστε, ακόμα το σκέφτομαι, ακόμα αναρωτιέμαι αν έκανα σωστά. Αλλά όχι. Όχι. 

27.9.14

η καμένη βάτος


Δεν ξέρω τι να πω γι' αυτό το βιβλίο.

Στην αρχή, και μέχρι τη μέση ακόμα, ετοιμάστηκα αρκετές φορές να το εγκαταλείψω. Δεν μπορούσα να το κατατάξω σε καμιά κατηγορία: δεν έχει καμία από τις συνήθεις (ή έστω ασυνήθιστες) δομές, ούτε όμως είναι αυτό που λες λογοτεχνία.  Επιπλέον (κι αυτό στο τέλος το κατάλαβα) λόγω ακριβώς της κατάστασης που περιγράφει, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος/ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές και να τοποθετήσεις τα πρόσωπα στο χώρο ή στα γεγονότα.
Τα πρόσωπα μιλούν μεταξύ τους, μιλούν μόνα τους, δρουν, μετακινούνται, υποφέρουν, είναι ήρωες, είναι εγκληματίες, είναι άνθρωποι.
Ώσπου έρχεται η στιγμή που γίνεται κατανοητό ότι το βιβλίο είναι έτσι γραμμένο γιατί έτσι ήταν τα πράγματα, και γιατί αυτό ήθελε να περιγράψει ο Σπέρμπερ.
Δεν θέλει να σου πει μια ιστορία ενός, μερικών, πολλών ανθρώπων. Δεν είναι αυτό που θα χαρακτηριζόταν ιστορικό.

Αν έπρεπε να πάρω μια απόφαση; Είναι ένα ιστορικό βιβλίο. Μιλάει για όλα εκείνα που δεν γίνεται να γραφτούν σ΄ένα βιβλίο ιστορίας αλλά που συνέβησαν και σημάδεψαν τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων.

Σαν να έχω φάει γροθιά στο στομάχι. Λέω μέσα μου δεν μπορεί, μετά θυμάμαι λόγια (μισόλογα) και καταστάσεις μέσα στο ίδιο το σπίτι που μεγάλωσα. Πάλι λέω δεν μπορεί, και μετά, λέω, όμως έτσι.
Δεν ξέρω αν είναι βιβλίο που συστήνεται αυτό. Όποιος θέλει ας βουτήξει.

25.9.14

ένας πύργος στην Ιταλία

Είδα αυτή την ταινία πέρσι στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί κάποιος να πει απροβλημάτιστα (το άκουσα, γι' αυτό το λέω) χμ, οι πλούσιοι και τα προβλήματά τους.
Αλλά όμως-έτσι τουλάχιστον το είδα εγώ-, μερικά θέματα, όπως οι σχέσεις μεταξύ των μελών μια οικογένειας, η σχέση του ζευγαριού, οι προβληματισμοί των ανθρώπων με το πέρασμα της ηλικίας, η σχέση με τον θάνατο, είναι θέματα το ίδιο δύσκολα σε οποιοδήποτε κοινωνικό πλαίσιο κι αν τα δεις.
Βρήκα ότι η ταινία εκτός από όμορφη αισθητικά, έχει μια αξιόλογη, ώριμη ματιά πάνω στον άνθρωπο. Μου φάνηκε ότι αυτή η κοπέλα, η Βαλέρια, έχει περάσει ζωή στα πούπουλα σε σχέση με πολλούς από εμάς, κι όμως δεν αφέθηκε στα πούπουλα αλλά έκανε ένα βήμα παραπέρα.
Η ταινία μου άρεσε πολύ.

16.9.14

η άβυσσος


Άλλη μια ταινία που, ακόμα και χωρίς να το ξέρεις, αμέσως υποψιάζεσαι ότι πατάει γερά πάνω σε βιβλίο. Τόσο καλή που δεν μπορώ να φανταστώ πώς, το βιβλίο, θα μπορούσε να είναι καλύτερο από την ταινία.
Αισθητικά, σαν να μπαίνεις σε φλαμανδικό πίνακα, σαν να είσαι στην Μπρύζ.

(Άλλη μια φορά που προσπαθώντας να ελέγξω τον ενθουσιασμό μου και να ακουστώ προσγειωμένη, λογική και αντικειμενική, πιθανόν να βγαίνει το αντίθετο: κρυάδα. Δεν ξέρω. Πάντως είμαι ενθουσιασμένη, το αρχικό μου σχόλιο ήταν ένα λιτό "πωπωωω" και "έτσι θα έπρεπε να είναι όλες οι ταινίες", με ότι φαντάζεται κανείς ότι περιλαμβάνει αυτό το "έτσι".)

13.9.14

ώρες μουσείου

Ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και ταινία, μια ανθρώπινη ιστορία, ένα ολιγοήμερο στιγμιότυπο της ζωής δύο ανθρώπων που εκτυλίσσεται μέσα στο Kunsthistorisches Museum και σε διάφορα σημεία της Βιέννης-ιδωμένης ως πόλη κατοίκων και όχι ως τουριστικό αξιοθέατο.
Ένας εργαζόμενος στο Μουσείο που παρατηρεί τους θεατές που εναλλάσσονται συνεχώς μπροστά του.
Ένα μίνι σεμινάριο για τον Bruegel.
Αν κάτι σας λέει ο τίτλος για τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα της ταινίας, ακριβώς αυτό είναι. Αργά, ήρεμα, παρατηρητικά, τρυφερά, ανθρώπινα.

η τσέπη του θεού

Από τις ταινίες που δεν σ' αφήνουν στιγμή να ξεχάσεις ότι βασίζονται σε βιβλίο.
Χαμηλοί τόνοι, αργοί χρόνοι και σουρεαλισμός: ακριβώς όπως η ζωή.

5.9.14

περίεργα πράγματα

Μου θύμισε το σημείο όπου το 24 κάνει σχεδόν επί τόπου μεταβολή, στο τέρμα του δρόμου, δίπλα στο Μακεδονικό, για να ξαναπεράσει μπροστά από τη Μονή Βλατάδων με κατεύθυνση τα κάστρα.
Στο Μακεδονικό έφαγα-και δεν ξέρω άλλο μέρος που να τα σερβίρει-για πρώτη φορά αμελέτητα.
Εκεί, επίσης, σ΄ένα τραπέζι ακριβώς δίπλα στο τείχος, έγινε σεισμός μια βραδιά την ώρα που τρώγαμε. (Δεν υπονοώ τίποτα ρομαντικό, στ΄αλήθεια σεισμός έγινε).

Συχνά, όταν ψάχνω να κάνω μια επιλογή από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου, τέτοιες που να λες ωραία πέρασα που έζησα, τέτοιες που λέγεται ότι περνούν σαν ταινία μπροστά από τα μάτια σου όταν πεθαίνεις, η πρώτη που έρχεται έχει να κάνει μ΄αυτή την περιοχή, με κείνες τις μέρες.
Είναι καλοκαίρι, νύχτα, η πόλη άδεια, κι εγώ συνεπιβάτης στη μηχανή με ανοιχτά τα χέρια να χαϊδεύω τον ζεστό αέρα σαν να πετάω. Και στο ψυγείο εκείνο το γλυκό με τα μπισκότα, κρέμα ζελέ, και ξανά μπισκότα κρέμα ζελέ.