23.8.15

Σου υπενθυμίζει γιατί ερωτεύτηκες, κάποτε, το διάβασμα.


Μια αμερικανική ντινκενσιανή ιστορία... Αν ειστε από τις οικογένειες που διαβάζουν μαζί δυνατά ιστορίες τα βράδια, λάβετε υπόψη το γοητευτικό αυτό μυθιστόρημα...
Σου υπενθυμίζει γιατί ερωτεύτηκες, κάποτε, το διάβασμα.

Δεν είναι δικά μου τα παραπάνω-προέρχονται από κριτικές αμερικανικών εντύπων που περιλαμβάνονται στο εσώφυλλο- αλλά σας διαβεβαιώ ότι ακριβώς έτσι ένιωσα διαβάζοντας αυτό το θαυμάσιο βιβλίο. Το οποίο, ας σημειωθει, αγόρασα (εντελως αντίθετα από ότι συνηθιζω) χωρίς να ξέρω τίποτα γιαυτό, μόνο και μόνο για το υπέροχο εξώφυλλό του.

12.8.15

midnight diner


Shinya Shokudō also known in English as "Midnight Diner" is a Japanese manga series that was adapted into a 10-episode series in 2009, followed by second season in 2011. In 2015, a live action film was released by director Joji Matsuoka starring Kaoru Kobayashi as The Master.
The show is about a late night diner open from midnight to dusk and the stories of its odd-ball customers.

(Τα παραπάνω από τη wikipedia).

Το δικό μου σχόλιο: μια τρυφερή, απλή, περίεργη, εν ολίγοις μια γιαπωνέζικη σειρά, με πρωταγωνιστές μικρούς σογκούν της καθημερινότητας.
Τα επεισόδια είναι 24λεπτα και διανθισμένα με περίεργα, απλά φαγητά.

6.8.15

βιβλία-ταξίδια


Ουρουγουάη, Horacio Quiroga, Διηγήματα έρωτα, τρέλας και θανάτου

Θέλησα να διαβάσω ένα βιβλίο του Κιρόγα όταν έμαθα την απίστευτα δύσκολη ζωή που είχε ζήσει. Δεν περίμενα να βρω βιβλίο του στα ελληνικά, κι όμως! 
Τα οκτώ διηγήματα του βιβλίου είναι τέλεια. Δυνατά, ολοκληρωμένα, σαν μικρές εφιαλτικές ταινίες που δεν θέλεις να ξαναδεις ποτέ και που σ΄αφήνουν άναυδο με την δύναμη και την αντοχή του ανθρώπου που τις έγραψε.

(Έτσι μπήκε άλλος ένας προορισμός  στο χάρτη: το Σάλτο της Ουρουγουάης, και το Μοντεβιδέο. Η περιοχή Μισιόνες πάλι, όχι.)

2.8.15

η οικογένειά μου

Tokyo Family (2013)
(Tôkyô kazoku, original title)

Ένα μοντέρνο remake του Tokyo Story από τον εξαιρετικό σκηνοθέτη Yôji Yamada, του οποίου συστήνω να δείτε όσο περισσότερες ταινίες μπορείτε (με top για μένα την "Σαμουράι-Λυκόφως").

Η ταινία είναι παραπάνω από remake. Eϊναι ιστορία κάθε οικογένειας, κάθε χώρας και κάθε εποχής. Δείχνει πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες όταν προσπαθούν να συναντηθούν οι νέες οικογένειες που έχουν δημιουργηθεί από την εξέλιξη των μελών μιας αρχικής οικογένειας.

30.7.15

βιβλία-ταξίδια


Πακιστάν, Tariq Ali, Ένας Σουλτάνος στο Παλέρμο
  
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα φέτος. Όχι βαριά λογοτεχνία αλλά αρκετά λογοτεχνία ώστε να σε ταξιδεύει με πολλή ποιότητα. Επίσης άψογη έκδοση, μορφή και εξώφυλλο. Εκτίμησα τον Ταρίκ Αλί και έβαλα στο πρόγραμμα να διαβάσω όλη την "πενταλογία του ισλάμ" του.


14.7.15

αναστεναγμοί της Ισπανίας


Δεν θα ισχυριστώ ότι κατάλαβα όλη την περίπλοκη πρόσφατη Ιστορία της Ισπανίας που περιγράφεται στο βιβλίο. Ίσα-ίσα, το μόνο που κατάλαβα πολύ καλά είναι το πόσο περίπλοκη είναι. (Όπως ακριβώς και η ιστορία όλων των χωρών και όλων των εποχών: τίποτα δεν είναι μόνο μαύρο-και-άσπρο.)

Το τρίτο και τελευτάιο μέρος του βιβλίου Στρατιώτες της Σαλαμίνας είναι από τα ωραιότερα πράγματα που διάβασα τελευταία και έβαλε τον Θέρκας για πάντα στον κατάλογο με τους αγαπημένους μου συγγραφείς.

Ο Θέρκας μου θύμισε κάπως τον Μαρίας και τον Βίλα-Μάτας: τα βιβλία του, όπως τα δικά τους, είναι βιβλιόφιλα, περιγράφουν (εκτός των άλλων) συγγραφείς, βιβλία, γράψιμο και ήσυχους περιπάτους σε επαρχιακές γειτονιές.
Επίσης, όπως οι παραπάνω (αν και σε μικρότερο βαθμό) ώρες-ώρες νομίζεις ότι αφήνει τις σκέψεις του να γραφτούν από μόνες τους, ότι μετατρέπεται σε ένα μολύβι που αμέτοχο καταγράφει έναν χείμαρρο σκέψεων και συναισθημάτων.

Εν κατακλείδι.
Το κέντρο όλων είναι ο άνθρωπος. Όχι ο άνθρωπος με άλφα κεφαλαίο αλλά εγώ, εσύ, κι αυτός που μόλις πέρασε από δίπλα μας. Η Ιστορία δημιουργείται από σκέψεις ή παρορμήσεις ανθρώπων, η ζωή κυλάει σαν ποτάμι όπου άλλος κολυμπάει κι άλλος πνίγεται. Αυτά.



Suspiros de España, από την ταινία Soldados de Salamina του David Trueba

7.7.15

SIFF 2015



Η μεταμεσονύχτια προβολή της ταινίας Ο Αιζενσταιν στο Γκουαναχουατο (2015) του Πήτερ Γρήναγουει στην τοποθεσία Tarsanas χθες το βράδυ στη Σύρο, δυστυχώς διακόπηκε περίπου μισή ώρα πριν το τέλος της, λόγω του δυνατού αέρα που απειλούσε να ρίξει την οθόνη προβολής.
Επίσης, παρόλο που η έναρξή καθυστέρησε αρκετά ώστε να την προλογίσει ο σκηνοθέτης, αυτό δεν στάθηκε δυνατό.

ΟΜΩΣ-παράδοξο αλλά και αναμενόμενο κατά κάποιο τοπο, μόνο ευχάριστα έχω να σχολιάσω.
Παρά την εσπευσμένη διακοπή, οι θεατές έφυγαν ενθουσιασμένοι. Κατά τη διάρκεια της προβολής γελούσαν, έβγαζαν επιφωνήματα (εγώ ήθελα να χειροκροτήσω!).
Η ταινία δείχνει τον Αιζενστάιν στο Μεξικό, με έναν τόσο ιδιαίτερο τρόπο που δεν θα κάτσω τώρα να περιγράψω, γιατί αυτά τα πράγματα βλέπονται-δε λέγονται.

Πιθανότατα θα υπάρξει επανάληψη της προβολής μέσα στις επόμενες ημέρες του φεστιβαλ.

6.7.15

καλοκαίρι

Όποτε είμαι ευτυχισμένη νιώθω την ανάγκη να δικαιολογηθω, λες και θ' ακούσουν οι θεοί και θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου.













2.7.15

Έβλεπα τα χέρια μου και είταν μονάχα δυο


Προλετέρκα, που σημαίνει προλετάρια, είναι το όνομα του πλοίου με το οποίο η Fleur Jaeggy έκανε ένα 14ημερο ταξίδι με τον πατέρα της, από τη Βενετία στα ελληνικά νησιά και παλι πίσω, όταν ήταν δεκαέξι χρόνων. Ήταν ένα ταξίδι γνωριμίας μαζί του και αποχαιρετισμού ταυτόχρονα.

Διάβασα το βιβλίο σαν νερό μέσα σε μια μέρα, μέσα σε απόλυτη ησυχία. Είναι αυτή η ψυχρή γερμανική γραφή-σαν ο συγγραφέας να είναι απών από τη διαδικασία και ταυτόχρονα χειρουργός και αυτόχειρας.

[Τα παιχνίδια που κάνει το φως μέσα από τα φύλλα της μουριάς.] 

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι στίχος από το ποίημα του Άρη Αλεξάνδρου Ολόκληρη νύχτα και μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ.

29.6.15

αυτό που δεν έγινε


Αυτό λέγεται picot edge: πλέκεις πέντε σειρές, μετά κάνεις μια σειρά με τρυπούλες, μετά πλέκεις άλλες πέντε σειρές, και μετά, πλέκοντας την επόμενη σειρά, παίρνεις ταυτόχρονα θηλειές και από εκεί που ξεκίνησες και τις πλέκεις τις δύο μαζί. Έτσι μένει στην άκρη σαν σχέδιο η σειρά με τις τρυπούλες και το τελείωμα (του γαντιού, εν προκειμένω) γίνεται διπλό.
(Όποιος κατάλαβε τι είπα, κατάλαβε...)

Παρολαυτά, όσο όμορφο κι αν μου φάνηκε το αποτέλεσμα, το ξήλωσα και το παράτησα. Δεν έχω διάθεση για ψιλοδουλειά σήμερα.

Βελόνες νούμερο 3.
Νήμα Katia darling.

28.6.15

με αφορμή μια ταινία




 



 

Στις ταινίες, κυρίως αυτές που εξελίσονται σε σπίτια της αμερικανικής ενδοχώρας, βλέπεις συχνά τέτοιες κουβέρτες από granny squares ριγμένες στην πλάτη καναπέδων. Όπως σ΄αυτή που είδαμε χθες, το Boyhood. Εξαιρετική ταινία.

26.6.15

Gunnar Staalesen-Τα μαύρα πρόβατα

Να ένα βιβλίο που πήρα από τη δανειστική βιβλιοθήκη του δήμου για το μόνο λόγο ότι μου άρεσε το εξώφυλλό του. Το ότι ο συγγραφέας είναι Νορβηγός και δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει άλλο Νορβηγό συγγραφέα, όπως επίσης και το ότι είναι αστυνομικό (νουάρ μυθιστόρημα!) στάθηκαν ευτυχείς συμπτώσεις.
Επιστρέφοντάς το πίσω σήμερα, το κρατούσα στο χέρι σε όλη τη διαδρομή και κάθε λίγο σήκωνα και το κοίταζα: δεν ήθελα να αποχωριστώ τέτοια ομορφιά.

Επί του περιεχομένου: Ομολογώ ότι στην αρχή με ξένισε αυτό το συνεχές και περίεργο χιούμορ του συγγραφέα, λίγο μαύρο, πολύ ελαφρύ, σχεδόν παιδικό. Συνεχείς απλοικές παρομοιώσεις σαν να διαβάζεις παιδική έκθεση-για ποιο λόγο;
Επειδή όμως ο λόγος του τρέχει, φτιάχνει εικόνες, η υπόθεση είναι έξυπνη και καθόλου εξωπραγματική, πριν προλάβω να σχολιάσω περισσότερο, ήμουν ήδη στα μισά κι ανυπομονούσα για το παρακάτω.

Δώδεκα βιβλία του Γκούναρ Στόλεσεν με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Vard Veum έχουν γίνει ταινίες με πρωταγωνιστή τον Trond Espen Seim.
Στα ελληνικά υπάρχουν άλλα δύο βιβλία του, όλα από τις εκδόσεις Πόλις.
Το εξώφυλλο είναι σχέδιο του Pierre-Henry Gomont. 

25.6.15

Βαρκελώνη V (απο ψηλά)

Περπατώντας κατηφορήσαμε από το πάρκο Gruel μέχρι την παραλία.

Η μεγαλύτερη απόλαυση του Ταξιδιού: να γνωρίζεις τις γειτονιές μιας πόλης, αυτές που τις κατοικούν οι μόνιμοι κάτοικοι, αυτοί που πηγαίνουν κάθε πρωί στις δουλειές τους, οι νοικοκυρές και οι ηλικιωμένους στους δρόμους και στα μπαλκόνια, οι νέοι σε μισοσκότεινα καφενεία της γειτονιάς. Χωρίς τους τουρίστες που κατακλύζουν το κέντρο της.

Για τη Sagrada Familia δεν θα πω. Δεν μπήκαμε μέσα γιατί είχε ουρές και πολύ κόσμο τριγύρω.

Αλλά το θέαμα -ακόμη κι από έξω- είναι σχεδόν εξωπραγματικό. Οι πύργοι χάνονται ψηλά στον ουρανό. Τι να γινόταν μέσα στο μυαλό του Gaudi άραγε, πώς τα φαντάστηκε τέτοια παραμύθια;

Και ξανά γειτονιές, γειτονιές και δρόμοι, ζωή κανονική.



(Ανάρτηση αποθηκευμένη στα "πρόχειρα" από τον Δεκέμβριο του 2007.)

24.6.15

Βαρκελώνη ΙV (η θάλασσα)

Ήξερα πως η πόλη είχε θάλασσα, μα ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ αυτό που είδα από κοντά.
Η τεράστια αμμουδιά είχε ακόμη και μέσα τον Νοέμβριο ένα σωρό ανθρώπους που έκαναν βόλτα, ξαπλωμένους στην αμμουδιά, που κουβέντιαζαν, που έπιναν μπύρες, που έπαιρναν τον υπνάκο τους.
Που τάιζαν τις γάτες που ζούσαν ανάμεσα στους βράχους που εισχωρούσαν στη θάλασσα.

Την αμμουδιά την είχαμε δει πρόσφατα σε ένα ντοκιμαντέρ που παρουσίαζε μερικούς ηλικιωμένους κατοίκους της Βαρκελώνης που είχαν βάλει την καθημερινή επίσκεψη στην θάλασσα μέσα στη ζωή τους, διαμορφώνοντας έτσι έναν τρόπο για να γεμίζουν τις ημέρες τους.

Ανάμεσά τους μια κυρία που βάδιζε με μεγάλη δυσκολία, με μπαστούνι, κι όμως ερχόταν καθημερινά στην παραλία με το λεωφορείο, χειμώνα-καλοκαίρι, βουτούσε με το καπελάκι της στο νερό και τραγουδούσε!
Ένα κύριος που είχε διαμορφώσει μια θέση πάνω στα βράχια στρωμένη με χαρτόκουτα και περνούσε καθισμένος εκεί τα πρωινά του κοιτάζοντας τα κύματα.
Μια παρέα ηλικιωμένων που μαζεύονταν για να παίξουν σκάκι καθημερινά. Κι αν κάποιος απουσίαζε, οι υπόλοιποι ανησυχούσαν...

Παραδίπλα, εκεί όπου η Ράμπλα συναντάει τη θάλασσα, βρίσκεται ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο-προέκταση της πόλης: πολυκαταστήματα, εστιατόρια, πολυκινηματογράφοι και το aquarium.

Και μια προκυμαία έτσι φτιαγμένη ώστε κοιτάζοντας το νερό να ξεχνάς την πολύβουη Ράμπλα που βρίσκεται μερικά μέτρα πιο πάνω και να νιώθεις σαν να είσαι διακοπές σε νησί!



(Αυτή η ανάρτηση, όπως και η αμέσως επόμενη, ήταν αποθηκευμένες στα "πρόχειρα" από τον Δεκέμβριο του 2007.)

17.6.15

Εκτός από τα πολλά φρούτα...

...το καλοκαίρι είναι επίσης πολύ καλή εποχή για να κάνεις το λεγόμενο blocking (τέντωμα με καρφίτσες αμέσως μετά το πλύσιμο ώστε το πλεκτό να πάρει το σχήμα του) διότι στεγνώνει γρήγορα κι έτσι δεν έχεις έναν μεγάλο χωρό στο πάτωμα αποκλεισμένο (και γεμάτο καρφίτσες) για μέρες ολόκληρες, όπως τον χειμώνα.

13.6.15

αστυνομικό

Ένα βιβλίο όπως "πρέπει" να είναι κάθε αστυνομικό (για να μην πω και κάθε βιβλίο): με το που είπα να το ξεκινήσω, έφτασα ήδη στο ένα τρίτο του και σταμάτησα έντρομη, για να μην τελειώσει τόσο γρήγορα. Εν τω μεταξύ ανυπομονώ να δω τι θα γίνει παρακάτω.

8.6.15

στην τοποθεσία Κεντρική Πλατεία Νέων Λιοσίων

Η μελαχρινή κυρία από τη Λευκορωσία-τι όμορφο βιβλίο και τι καλά που ανακάλυψα τον Τζερόμ Τσαρύν και που έχει γράψει κι αλλά βιβλία. Αυτό εδώ είναι αυτοβιογραφικό αλλά ειπωμενο σαν παραμύθι μ' έναν παράξενο κι απολαυστικό τρόπο που δεν είχα συναντήσει ξανά.
 
Φωτογραφία της Despoina Despoina.

καλοκαίρι

Το άσπρο γεράνι από το Πόρτο Ράφτη κι ένα άλλο σίγουρα όχι λευκό, όπως είπε η ανθοπώλις. Αφήνω ανοιχτή την κουρτίνα και περνώ συνέχεια μπροστά από την πορτα του δωματίου για να τα βλέπω.

6.6.15

στη λίμνη

Μερικές φορές τα πράγματα συνωμοτούν και ποζάρουν.

* Το βιβλίο είναι ένα αστυνομικό στο οποίο όμως η ανεύρεση του ενόχου δεν είναι αυτό που έχει τον πρώτο ρόλο. Η αστυνομική ιστορία είναι απλά μια αφορμή ώστε πρώτον, ο πρωταγωνιστής να κάνει συνεχή φλας μπακ στη ζωή του και δεύτερον, να περιγραφεί η καθημερινότητα σ΄ένα ήσυχο επαρχιακό μέρος που βρίσκεται σε μιαν άκρη του κόσμου. Έτσι έχουμε ένα σωρό ιστορίες, όλες ανθρώπινες.