28.5.15

δε θέλω, ούτε θέλω να ξέρω


Χθες και σήμερα, διάβασα το Κατά Μόνας του Αντρές Νέουμαν (εκδόσεις Opera).
Eίναι ένα πολύ καλό βιβλίο. Πάρα πολύ καλό.
Μαζί του μου συνέβη κάτι που δεν έχω παρατηρήσει ξανά στην αναγνωστική μου πορεία με καλό βιβλίο: δεν ήθελα να το πιάσω στα χέρια μου για να συνεχίσω την ανάγνωση, κι όσο προχωρούσα προς το τέλος τόσο περισσότερο προσπερνούσα προτάσεις, διάβαζα τις παραγράφους διαγώνια, αγωνιούσα για να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα.
Φυσικά αυτό μου έχει συμβεί ξανά με βιβλία άσχημα, βαρετά, τα οποία συχνά παράτησα πριν να τα τελειώσω. Πρώτη φορά όμως μου συνέβη με ένα βιβλίο καλό.
Θέλω να καταλήξω επαινώντας τον συγγραφέα: πετυχαίνει το σκοπό του, να περιγράψει δηλαδή τις σκέψεις και τις πράξεις πριν από τον (παγκόσμιο, προφανή, αυτόν που θα έρθει σε όλους μας, το μόνο πράγμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι σ΄αυτή τη ζωή) επερχόμενο θάνατο, μέσα από τα μάτια του ετοιμοθάνατου, της γυναίκας και του γιου του, με τρόπο τόσο άψογο που είναι, όπως και στην πραγματικότητα, αβάστακτο.

~ η κατασκευή είναι της Kirsty Elson

24.5.15

της κυριακής τα πρωινά

Αίσθημα Ιλίγγου.

Εδώ φωτογραφήθηκε τυχαία (και επιτυχώς)
η αίσθηση που έχει ο αναγνώστης του Sebald.


Πόσο λίγο κρατάει η άνοιξη-και τι πειράζει;
Σήμερα περπάτησα 3,5 χιλιόμετρα ντάλα μεσημέρι μέσα στην ησυχία. 
Δεν έχω πιο παράδεισο απ΄αυτό.

23.5.15

Ο ζοφερός οίκος

Δεν έχει λόγια αρκετά για να περιγράψει κανείς το Ντίκενς, αυτόν τον μεγάλο παραμυθά, και σεναριογράφο, και ηθικογραφο, τον αριστοτεχνικό τρόπο που ακροβατεί ανάμεσα στο χιούμορ και την ειρωνια. Το παράδοξο: ένα βιβλίο τεράστιο, που κυλάει σαν νερό, και εύχεσαι να μην τελειώσει γιατί θέλεις κι άλλο. Τέτοιο. Παραμύθι.

(Ευχαριστούμε Claire Papamichael.)

21.5.15

η τεράστια ομορφιά

Βάζω το La grande bellezza στις ταινίες που θέλω να βλέπω ξανά και ξανά όπως ξανά και ξανά διαβάζουμε ένα αγαπημένο βιβλίο. Όχι (μόνο/τόσο) για την υπόθεση αλλά (κυρίως) για την ατμόσφαιρα, γι΄αυτή την τεράστια ομορφιά που όλο ξεχνάς ότι υπάρχει και ξαναρχίζεις να ζεις, ξανά, πάλι, από την αρχή, όποτε την ξαναβλέπεις.

(Δεν θα σχολιάσω πόσο χάρηκα και ανυπομονώ για τη νέα ταινία του Σορεντίνο.)


20.5.15

still going strong

Τους θαυμάζω απεριόριστα αυτούς (*) που έχουν την ιδέα και την ικανότητα υλοποίησης: που σε κάνουν να γελάς ευτυχισμένος κάθε φορά που το (ξανα)βλέπεις.

(*) σκηνοθέτες, συνθέτες, μουσικούς, στιχουργούς, κάμεραμεν, ηθοποιούς, τραγουδιστές, και οποιαδήποτε άλλη ικανότητα δεν μπορώ να φανταστώ.

19.5.15

όλο καλή


Πόσο πολύ δυσκολεύτηκα να καταλάβω εκείνο το ποιο ζυγίζει πιο πολύ, ένα κιλό σίδερο ή ένα κιλό πούπουλα. Απαντούσα σωστά, γιατί είχα καταλάβει ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα αλλά η πραγματική κατανόηση της απάντησης ήρθε χρόνια μετά. Ακόμα ακόμα όταν σκέφτομαι την ερώτηση, κουνάω το κεφάλι μου με θαυμασμό.
Εδώ έχουμε ένα μικρό σάλι από αλπακά-ελαφρύ σαν αέρα και πανάκριβο.

~ οδηγίες/λεπτομέρειες εδώ

14.5.15

σαν τον ταρζάν


Όπως και με τα βιβλία, τελευταία έχω πάρει απόφαση (και την τηρώ) να τελειώνω πρώτα με το τρέχον και μετά να προχωρώ στο επόμενο. Εκτός από μερικές φορές που ξεκινώ κι ένα δεύτερο. Τρίτο όμως ποτέ. Σχεδόν.

12.5.15

να, εδώ


Δεν ήξερα ότι υπάρχει "λαχανόπιτα".
Αλλά πάλι, εμείς εκεί στα βόρεια κάνουμε πρασόρυζο, λαχανόρυζο, σπανακόρυζο (άσπρο), κολοκυθόρυζο-όχι όμως ρυζόπιτα, την οποία φτιάχνουν στα χωριά των Σερρών.
Η παρατήρησή μου δεν είναι τοπικιστική αλλά ακριβώς το αντίθετο: τι ωραία να μαθαίνεις καινούργιες ενδιαφέρουσες ιδέες για συνταγές. Και τι περίεργο, όμως, που παρ΄όλη τη δια-δικτύωση, μέσα στο σπίτι μας σαν προφανή κουβαλάμε μόνο τα φαγητά του τόπου μας. Τι περίεργο.


6.5.15

με ζάχαρη και κανέλλα


Σήμερα η φωτογραφία μας δεν θα έχει βιβλίο-ακούτε τα πουλιά;

Στο κομμάτι των ήχων δίνω πολύ λίγη προσοχή στη λεπτομέρεια, δεν είμαι άνθρωπος της μουσικής, ο διαχωρισμός για μένα είναι απλός, ησυχία-φασαρία. Μόνο ο ήχος που κάνουν τα τζιτζίκια τα μεσημέρια του καλοκαιριού μέσα στη χαύνωση της ζέστης, και αυτός που κάνουν οι δεκαοχτουρες τα πρωινά σαν τώρα, με υποψιάζει σ' αυτή την απόλαυση.

5.5.15

η αποθέωση του τοπίου

"Σήμερα στην Καλών Τεχνών δεν κάνουν ζωγραφική. Λίγη ζωγραφική δεν βλάπτει. Κάνουν τα σύγχρονα, τα ψηφιακά, τα ηλεκτρονικά. Είναι ένας άλλος κόσμος για μένα."
(Να ξέρατε πόσο συμφωνώ κύριε Τέτση..)

~ Το λινκ της συνέντευξης με αφορμή την έκθεση "Π. Τέτσης: Η αποθέωση του τοπίου" στο μουσείο Θεοχαράκη.

4.5.15

αυτό είναι (και) για εδώ

Εγώ θα μείνω σ΄αυτό που είπε ο Thas ότι δεν ξεκίνησε το μπλογκ για να γνωρίσει ανθρώπους, αλλά για να γράφει.
Δεν γράφω "για να γράφει κείμενα", -στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι ένα μεγάλο μέρος των μπλόγκερς ήταν άνθρωποι που είχαν σαν επάγγελμα τη γραφή: δημοσιογράφοι, εκκολαπτόμενοι δημοσιογράφοι, wannabe δημοσιογράφοι και συγγραφείς, σπουδαστές δημιουργικής γραφής-άνθρωποι γενικά οι οποίοι έγραφαν πολύ ωραία μεν κείμενα, αλλά με την βούλα/την ευκολία του επαγγελματία.
Οι άλλοι ήταν αυτοί που, σαν τον Θάνο, μια ζωή γράφαμε και σκίζαμε χαρτιά (σκέψεις, ημερολόγια, σημειώσεις), -οτιδήποτε μπορεί να αδειάσει το μυαλό σου από τις σκέψεις που το κατακλύζουν και σαν αποτέλεσμα να τις βάλει στη σειρά και να το λυτρώσει.
Τα σχόλια ήρθαν μετά, αναπάντεχα σαν δώρο. Και οι γνωριμίες. Και οι μετρητές επισκεψιμότητας (τα αυταρεσκόμετρα!), που ήταν το peak από όπου ξεκίνησε η κάτω βόλτα.
Αυτό ήθελα να πω. Ότι τα μπλογκς ήταν (και γιαυτό δεν θα εκλείψουν, επειδή η ανάγκη δεν θα πάψει να υπάρχει) ένας τρόπος για να σωθείς.

17.4.15

ησυχία, παρακαλώ

Αν δείτε κάποιον που πίνει καφέ καθισμένος στο πιο απόμερο σημείο να κλείνει που και που με τις παλάμες τ΄αυτιά του, πιθανόν να είμαι εγώ.
Δεκαπέντε χρόνια στο γκισέ και δώδεκα χρόνια σε γραφείο-από τις οκτώ μέχρι τις δυόμισι, άνθρωποι κι ένα τηλέφωνο που χτυπούσε συνέχεια.
Λάβετε επίσης υπόψιν σας ότι εξ απ΄ανέκαθεν δεν μπορώ να διαβάσω με μουσική.

4.4.15

η πριγκίπισσα

Τα φαντάσματα χάνονται στο φως της ημέρας. Αλλά πρέπει να 'χει κανείς πρώτα το κουράγιο να τα καλέσει στο άπλετο φως. 
~ Mαρία Βοναπάρτη, Ταύτιση κόρης και πεθαμένης μητέρας

Δεν είναι τόσο το περιεχόμενο αυτού του μικρού βιβλίου που είναι σημαντικό,  όσο το ότι μπορεί να είναι η ευκαιρία για τη γνωριμία με την συγγραφέα του.

Η ιδιαίτερη ζωή της Μαρίας Βοναπάρτη, ο τρόπος που βρήκε για να κρατήσει τις ισορροπίες της και να βγει όχι μόνο αλώβητη αλλά και δυνατότερη απ΄αυτό το στιγμιότυπο που είναι η ζωή. Την θαυμάζω και την εκτιμώ.

Δείτε: την ταινία Princesse Marie (2004) με την Κατρίν Ντενέβ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Διαβάστε: Μαρία Βοναπάρτη: Η ζωή της, της Celia Bertin.

Όλα ξεκίνησαν γιατί ήθελα να αγοράσω Τις διακόσιες κλειτορίδες της Μαρίας Βοναπάρτη. Γιατί είναι άνοιξη και ο τίτλος μου φάνηκε τόσο ερωτικός. Και το μπλε-μωβ του εξωφύλλου τόσο πασχαλινό.

Με αφορμή το βιβλίο, το οποίο δεν είναι παρά δύο ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις για δυό οράματα που είχε όταν ήταν μικρή, και το οποίο δεν σου δίνει παρά ψήγματα από την (περίεργη, ταραγμένη, ενδιαφέρουσα, δύσκολη, εκπληκτική) ζωή της, μπορεί ο αναγνώστης να ανοίξει την πόρτα σ΄αυτή τη γυναίκα και να μάθει (με την ταινία και άλλα βιβλία) περισσότερα γι΄αυτήν. Σύμφωνα με τη βάση της biblionet δεν υπάρχουν άλλα βιβλία της μεταφρασμένα στα ελληνικά.

Εγώ ακολούθησα την ανάποδη διαδρομή: πρώτα γνώρισα τη ζωή της και μόλις χθες διάβασα ένα δικό της κείμενο.

Ο σελιδοδείκτης είναι από τα παιχνίδια που παίζω με τον εαυτό μου. Κρυφογελάω γιατί σε κάθετι τυχαίο, αν αλλάξεις μάτια, βλέπεις μια σύνδεση. Το εικονιζόμενο δεν είναι μυθιστόρημα ούτε νουαρ, αλλά και -κατά κάποιο τρόπο- είναι.

3.4.15

ο Θας εκδόθηκε


Thanos Kappas όσες φορές και να το ξαναδιαβάσω αυτό το τυπικά άγνωστους αλλά συγγενείς κατ' ουσίαν, όλο κλαίω.
Αυτά δεν είναι κείμενα, είναι ποιήματα. Δεν βρίσκω άλλο τρόπο, μετά από τόσα χρόνια, για να σου πω πόσο σε ευχαριστώ.
Για μένα τα κείμενά σου, το γεγονός ότι υπάρχει κάποιος που σκέφτεται (και γράφει) έτσι στάθηκαν το πέταγμα της πεταλούδας που με έφερε εδώ που είμαι σήμερα.

31.3.15

παραμύθια και όνειρα


Βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την συνέντευξη του Arni Thorarinsson:
πρώτον για την ενημέρωση από πρώτο χέρι για την κατάσταση σε μια χώρα για την οποία ακούμε κατά καιρούς διάφορα,
δεύτερον γιατί μετά τον ενθουσιασμό μου με τα Έθιμα Ταφής, χάρηκα που ανακάλυψα κι άλλη ισλανδία προς ανάγνωση(!),
τρίτον γιατί μ΄αρέσουν οι σειρές κι ίσως αυτό το βιβλίο γίνει αρχή μιας τέτοιας για μένα.
Το τέταρτον δεν ξέρω αν σας ενδιαφέρει: η ισλανδία έχει μακρά παράδοση στα νήματα και στο πλέξιμο και μια τέτοια ζακέτα είναι αυτό που έχω στις βελόνες μου αυτόν τον καιρό. Κι ένα knitting trip εκεί, είναι στα όνειρά μου.

16.3.15

A.O.Barnabooth: His Diary



Σε ένα από τα βιβλία του αγαπημένου μου Michel Deon, αυτό που μου άρεσε το λιγότερο από τα υπόλοιπα, ο πρωταγωνιστής του, ο Άρθουρ Μόργκαν, προσωπικότητα πολύ συμπαθής (ένας ήρωας με τα όλα του), μεγαλωμένος με στερήσεις και έχοντας κατακτήσει πια τη θέση του στην Αυλή των Μεγάλων, εξακολουθεί στα σαράντα του, παρότι πλούσιος και ισχυρός,  να διασχίζει το Παρίσι (και τα περίχωρα) με ποδήλατο και με τα ρεβέρ του παντελονιού του πιασμένα με τα ειδικά σιδεράκια.
Πάντα σημειώνω και αναζητώ τα βιβλία για τα οποία αναφέρεται ότι ο ιδιοκτήτης τους τα κουβαλά πάντα μαζί του στις μετακινήσεις του.
Ο Άρθουρ Μόργκαν, λοιπόν, είχε πάντα στις αποσκευές του Το ημερολόγιο του Α.Ο.Barnabooth.
Έτσι δόθηκε η ευκαιρία να μάθω ότι ο Αρσιμπάλντο Όλσον Μπάρναμπουθ είναι φανταστικός χαρακτήρας, ενώ συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Valery Larbaud για τον οποίο μέχρι πριν λίγο δεν ήξερα τίποτα. Τώρα έμαθα για την αξιόλογη ζωή και κυρίως την μόρφωσή του, και για τα δύο βιβλία του που υπάρχουν μεταφρασμένα στα ελληνικά από την Άγρα.
Ποιος και πότε θα μεταφράσει παρακαλώ το ημερολόγιο του A.O.Barnabooth;   

It is just before the first world war, and at 23 Archibaldo Olson Barnabooth is the wealthiest man in the world. Scion of a South American branch of European aristocracy, Barnabooth sets off on a solo Grand Tour through the capitals of Europe, hoping to unravel the mystery that is himself. Toward that ever elusive goal he records this diary (properly intended for publication), capturing brash and introspective opinions of everything: eros pursued, lost and won; the embarrassment of riches; the pleasures of travel; the glories and shortcomings of Europe’s grand hotels and railroads and theaters. Into the realm of the fabulous Barnabooth’s adventures intrude with wit and style and a sad innocence: there is something utterly endearing and equally ridiculous about this passionate A.O. Barnabooth, quintessential idealist of a then newly born 20th century–the creation of one of France’s great literary geniuses now recovered in this era.
(από το goodreads

9.2.15

on the disposal of things

Όταν έχεις χρόνο διάβασε αυτό το ποστ της Kate Davies, πήγαινε στο λινκ για το stroke, στο λινκ με τα υπέροχα παπούτσια της που πούλησε κι αυτό για τα βιβλία που ξεφορτώθηκε
(Όπου προσπαθώ να μάθω ότι πετώντας από πάνω μας πράγματα, ελαφραίνουμε και πετάμε).


(*) noun
     the action or process of throwing away or getting rid of something

5.2.15

ruthless

Σήμερα ένα σκυλάκι (πιτμπουλάκι μάλλον, μωρό) με κοίταξε μέσα από το τζάμι της βιτρίνας όπου το είχαν βάλει προς διάθεση στη Θηβών, με λυπημένα ματάκια. Μα το θεό, για πρώτη φορά στη ζωή μου βρέθηκα τόσο κοντά στο να το πάρω και να του δώσω όση αγάπη χρειαζόταν για να ξεθολώσει το βλέμμα του, να ξεφοβηθεί, να ηρεμήσει  και να γελάσει.
Νομίζω ότι δεν κοιτάζουν όλα τα μικρά/προς διάθεση ζώα έτσι, σκεφτόμουν πως ίσως αυτό ήταν πολύ συναισθηματικό, και πού να ήταν άραγε η μανούλα του.

(*) adjective
     having or showing no pity or compassion for others.

3.2.15

winter landscape


Μην τύχει και πέσει μπροστά σου πίνακας Φλαμανδού χειμωνιάτικος. Αρχίζει τότε μια χιονοστιβάδα -σχεδόν κυριολεκτικά μιλώντας- ονειροπόλησης που ποτέ δεν καταλήγει. Χρόνια τώρα. Ποιος να ξέρει άραγε το γιατί.

~ Lucas van Valckenborch (1535-1597)