21.11.14

η οδύσσεια ενός


Κοίτα τι πήρα χθες απο τη βιβλιοθήκη. Είναι 1070 σελίδες, υπολόγισα ότι με 51 σελ. τη μέρα το τελειώνω σε 21 μέρες-που πρέπει να το επιστρέψω. Δεν διάβασα ακόμη τις 51 σημερινές όμως, μόνο 4. Βάζω μεγάλα πρότζεκτς στον εαυτό μου για να τον κρατώ απασχολημένο. Και για να του δείχνω ότι υπάρχουν κι άλλα σημαντικά στη ζωή, εκτός από τη δουλειά.

19.11.14

η ζωή μου

Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς, που μάλλον έχει να κάνει με το ότι το νέο πάντα μας τραβάει να το δοκιμάσουμε άμεσα ενώ το παλιό το θεωρούμε σίγουρο και το αφήνουμε για "μετά", δεν είχα/έχω διαβάσει ένα σωρό "κλασσικά" βιβλία ελλήνων συγγραφέων.

Τα δύο τελευταία χρόνια διάβασα Το φράγμα του Πλασκοβίτη, την Μεθυσμένη Πολιτεία του Πατάτζη, Στου Χατζηφράγκου του Πολίτη, τον Κόκκινο Τράγο του Παρορίτη, την Μενεξεδένια Πολιτεία του Τερζάκη, το Δαιμόνιο του Θεοτοκά και την Δασκάλα με τα χρυσά μάτια του Μυριβήλη.

Τι διάβαζα τόσα χρόνια; Αναρωτιόμουν έκθαμβη και θυμωμένη με τον εαυτό μου μετά από το καθένα τους. Είναι δυνατόν; Αν δηλαδή δεν έβγαιναν σε προσφορά, δεν θα είχα διαβάσει ποτέ αυτά τα βιβλία;
Δεν έχω λόγια, για το καθένα χωριστά.
Έτσι σήμερα ξεκινησα τον Λουκή Λάρα του Δημητρίου Βικέλα.

Έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Βικέλα από τότε που διάβασα το Η ζωή μου. Το Από Νικοπόλεως εις Ολυμπίαν δεν με απογοήτευσε. Στον Λουκή Λάρα απολαμβάνω, απολαμβάνω τη γλώσσα.

4.10.14

Film Saturday


Στα μείον η μεγάλη διάρκεια της ταινίας-θα μπορούσε να είναι 1-2 ώρες μικρότερη. Όχι ότι δεν είναι απολαυστική αλλά πώς να το κάνουμε, κουράζει.
Στα συν ότι κάποιος αδαής για το θέμα παίρνει μια καλή ιδέα για την Παρισινή Κομμούνα.
Στα αναπάντεχα όμως, αυτά που δεν τα μαθαίνεις παρά όταν δεις την ταινία, είναι ο εξαιρετικός τρόπος που βρήκε ο σκηνοθέτης για να παρουσιάσει το θέμα του. Με ελάχιστους επαγγελματίες ανάμεσα στους 200 ηθοποιούς παρακαλώ.

Δεν θα σχολιάσω άλλο, στο πρώτο μισάωρο καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται κι αν θέλεις συνεχίζεις.
Βαθμολογία: Εξαιρετική.

μωβ


Το πλέξιμο, ενώ φαίνεται τόσο απλο(ικό) και εύκολο, εκτός από την θεραπευτική του ιδιότητα-στην οποία εστιάζουμε συνήθως για να το αποσυνδέσουμε από την βαρετή ασχολία των μαμάδων και των γιαγιάδων μας, έχει επίσης υπολογισμούς, και μετρήσεις, και μαθηματικά.
Αλλά πάλι, ίσως υπερβάλλω.

το χειρότερο δεν είναι πάντα σίγουρο (*)


Το βιβλίο Όλες οι Ψυχές του Χαβιέρ Μαρίας, το οποίο είναι εξαντλημένο από την αγορά, είναι το τρίτο και το καλύτερο από τα βιβλία του που έχω διαβάσει. Κι ας είναι το πρώτο που έγραψε μεταξύ των τριών.

Ναι, είναι ο χαρακτηριστικός τρόπος γραφής του Μαρίας, αυτό το πήδημα σαν μελισσούλας, του μυαλού, από σκέψη σε σκέψη, που γοητεύει όλους εμάς που, έτσι παράλογα, μπερδεμένα, κυκλικά, χαοτικά, σαν-να-σερφάρουμε-στο-ίντερνετ, σκεφτόμαστε. Κι αυτός ο τρόπος, που μας κάνει να φαινόμαστε στον εαυτό μας κάπως ψυχασθενείς μα και ταυτόχρονα κάπως πιο ιδιαίτεροι, πιο ευαίσθητοι, πιο άξιοι, είναι που μας ελκύει στον τρόπο του Μαρίας.

Κάθε κεφάλαιο του συγκεκριμένου βιβλίου είναι σχεδόν είναι μια μικρή Μαριακή πραγματεία για ένα θέμα-από τις σακούλες των σκουπιδιών μέχρι τον θάνατο. Κι επειδή η πάλη μου σ' αυτή τη ζωή είναι από το χάος να βρω την τάξη, εδώ βρήκα πως υπάρχει ένας ενδιαφέρων συνδυασμός, ένας δρόμος.

Εκτιμώ ακόμα περισσότερο την αξία του επειδή, για διάφορους προσωπικούς λόγους, η υπερένταση αυτές τις ημέρες δεν μ' αφήνει να συγκεντρωθώ για ώρα στο βιβλίο, με πιάνω όμως, μετά την ανάγνωση απλά και μόνο μιας παραγράφου, να χαμογελώ ικανοποιημένη. Που γράφτηκε. Που αυτός ο άνθρωπος ζει και σκέφτηκε έτσι. Που υπάρχει αυτός ο τρόπος σκέψης. Ο ανθρώπινος.

Νομίζω πως όποτε ξαναβλέπω μπροστά μου αυτό το εξώφυλλο θα θυμάμαι αυτές τις άσχημες μέρες που περνάω αυτό τον καιρό, ημέρες μεγάλων αλλαγών και ενηλικίωσης.

(*) πρόκειται για τον υπότιτλο του βιβλίου Το ατλαζένιο γοβάκι, του Paul Claudel 

28.9.14

όλα τα βιβλία


Η Κεντρική Δανειστική Βιβλιοθήκη του Δήμου Ιλίου! Εκτός από το δυσεύρετο της φωτογραφίας, εντόπισα το Πλατύ Ποτάμι του Γιάννη Μπεράτη, Τα Άπαντα του Μαρίου Χάκκα, τον Επικίνδυνο Οίκτο του Στεφαν Τσβάιχ, το Paradiso του Λίμα... Μετά σταμάτησα να καταγράφω στο μυαλό μου-εξάλλου οι βιβλιοθήκες δεν φεύγουν από τη θέση τους, φεύγουν;

Δανείστηκα, μαζί με το εικονιζόμενο το οποίο δεν έχω αρχίσει ακόμη, τις Μάσκες του Λεονάρδο Παδούρα. Προσπάθησα πολύ, έφτασα στη μέση, μ' έπιασε πονοκέφαλος από την προσπάθεια, πήρα τη μεγάλη απόφαση και το παράτησα.
Δεν φτάνει η ζωή μας για να τελειώσουμε ψυχαναγκαστικά ότι ξεκινήσαμε. Να ορίστε, ακόμα το σκέφτομαι, ακόμα αναρωτιέμαι αν έκανα σωστά. Αλλά όχι. Όχι. 

27.9.14

η καμένη βάτος


Δεν ξέρω τι να πω γι' αυτό το βιβλίο.

Στην αρχή, και μέχρι τη μέση ακόμα, ετοιμάστηκα αρκετές φορές να το εγκαταλείψω. Δεν μπορούσα να το κατατάξω σε καμιά κατηγορία: δεν έχει καμία από τις συνήθεις (ή έστω ασυνήθιστες) δομές, ούτε όμως είναι αυτό που λες λογοτεχνία.  Επιπλέον (κι αυτό στο τέλος το κατάλαβα) λόγω ακριβώς της κατάστασης που περιγράφει, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος/ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές και να τοποθετήσεις τα πρόσωπα στο χώρο ή στα γεγονότα.
Τα πρόσωπα μιλούν μεταξύ τους, μιλούν μόνα τους, δρουν, μετακινούνται, υποφέρουν, είναι ήρωες, είναι εγκληματίες, είναι άνθρωποι.
Ώσπου έρχεται η στιγμή που γίνεται κατανοητό ότι το βιβλίο είναι έτσι γραμμένο γιατί έτσι ήταν τα πράγματα, και γιατί αυτό ήθελε να περιγράψει ο Σπέρμπερ.
Δεν θέλει να σου πει μια ιστορία ενός, μερικών, πολλών ανθρώπων. Δεν είναι αυτό που θα χαρακτηριζόταν ιστορικό.

Αν έπρεπε να πάρω μια απόφαση; Είναι ένα ιστορικό βιβλίο. Μιλάει για όλα εκείνα που δεν γίνεται να γραφτούν σ΄ένα βιβλίο ιστορίας αλλά που συνέβησαν και σημάδεψαν τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων.

Σαν να έχω φάει γροθιά στο στομάχι. Λέω μέσα μου δεν μπορεί, μετά θυμάμαι λόγια (μισόλογα) και καταστάσεις μέσα στο ίδιο το σπίτι που μεγάλωσα. Πάλι λέω δεν μπορεί, και μετά, λέω, όμως έτσι.
Δεν ξέρω αν είναι βιβλίο που συστήνεται αυτό. Όποιος θέλει ας βουτήξει.

25.9.14

ένας πύργος στην Ιταλία

Είδα αυτή την ταινία πέρσι στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί κάποιος να πει απροβλημάτιστα (το άκουσα, γι' αυτό το λέω) χμ, οι πλούσιοι και τα προβλήματά τους.
Αλλά όμως-έτσι τουλάχιστον το είδα εγώ-, μερικά θέματα, όπως οι σχέσεις μεταξύ των μελών μια οικογένειας, η σχέση του ζευγαριού, οι προβληματισμοί των ανθρώπων με το πέρασμα της ηλικίας, η σχέση με τον θάνατο, είναι θέματα το ίδιο δύσκολα σε οποιοδήποτε κοινωνικό πλαίσιο κι αν τα δεις.
Βρήκα ότι η ταινία εκτός από όμορφη αισθητικά, έχει μια αξιόλογη, ώριμη ματιά πάνω στον άνθρωπο. Μου φάνηκε ότι αυτή η κοπέλα, η Βαλέρια, έχει περάσει ζωή στα πούπουλα σε σχέση με πολλούς από εμάς, κι όμως δεν αφέθηκε στα πούπουλα αλλά έκανε ένα βήμα παραπέρα.
Η ταινία μου άρεσε πολύ.

16.9.14

η άβυσσος


Άλλη μια ταινία που, ακόμα και χωρίς να το ξέρεις, αμέσως υποψιάζεσαι ότι πατάει γερά πάνω σε βιβλίο. Τόσο καλή που δεν μπορώ να φανταστώ πώς, το βιβλίο, θα μπορούσε να είναι καλύτερο από την ταινία.
Αισθητικά, σαν να μπαίνεις σε φλαμανδικό πίνακα, σαν να είσαι στην Μπρύζ.

(Άλλη μια φορά που προσπαθώντας να ελέγξω τον ενθουσιασμό μου και να ακουστώ προσγειωμένη, λογική και αντικειμενική, πιθανόν να βγαίνει το αντίθετο: κρυάδα. Δεν ξέρω. Πάντως είμαι ενθουσιασμένη, το αρχικό μου σχόλιο ήταν ένα λιτό "πωπωωω" και "έτσι θα έπρεπε να είναι όλες οι ταινίες", με ότι φαντάζεται κανείς ότι περιλαμβάνει αυτό το "έτσι".)

13.9.14

ώρες μουσείου

Ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και ταινία, μια ανθρώπινη ιστορία, ένα ολιγοήμερο στιγμιότυπο της ζωής δύο ανθρώπων που εκτυλίσσεται μέσα στο Kunsthistorisches Museum και σε διάφορα σημεία της Βιέννης-ιδωμένης ως πόλη κατοίκων και όχι ως τουριστικό αξιοθέατο.
Ένας εργαζόμενος στο Μουσείο που παρατηρεί τους θεατές που εναλλάσσονται συνεχώς μπροστά του.
Ένα μίνι σεμινάριο για τον Bruegel.
Αν κάτι σας λέει ο τίτλος για τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα της ταινίας, ακριβώς αυτό είναι. Αργά, ήρεμα, παρατηρητικά, τρυφερά, ανθρώπινα.

η τσέπη του θεού

Από τις ταινίες που δεν σ' αφήνουν στιγμή να ξεχάσεις ότι βασίζονται σε βιβλίο.
Χαμηλοί τόνοι, αργοί χρόνοι και σουρεαλισμός: ακριβώς όπως η ζωή.

5.9.14

περίεργα πράγματα

Μου θύμισε το σημείο όπου το 24 κάνει σχεδόν επί τόπου μεταβολή, στο τέρμα του δρόμου, δίπλα στο Μακεδονικό, για να ξαναπεράσει μπροστά από τη Μονή Βλατάδων με κατεύθυνση τα κάστρα.
Στο Μακεδονικό έφαγα-και δεν ξέρω άλλο μέρος που να τα σερβίρει-για πρώτη φορά αμελέτητα.
Εκεί, επίσης, σ΄ένα τραπέζι ακριβώς δίπλα στο τείχος, έγινε σεισμός μια βραδιά την ώρα που τρώγαμε. (Δεν υπονοώ τίποτα ρομαντικό, στ΄αλήθεια σεισμός έγινε).

Συχνά, όταν ψάχνω να κάνω μια επιλογή από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου, τέτοιες που να λες ωραία πέρασα που έζησα, τέτοιες που λέγεται ότι περνούν σαν ταινία μπροστά από τα μάτια σου όταν πεθαίνεις, η πρώτη που έρχεται έχει να κάνει μ΄αυτή την περιοχή, με κείνες τις μέρες.
Είναι καλοκαίρι, νύχτα, η πόλη άδεια, κι εγώ συνεπιβάτης στη μηχανή με ανοιχτά τα χέρια να χαϊδεύω τον ζεστό αέρα σαν να πετάω. Και στο ψυγείο εκείνο το γλυκό με τα μπισκότα, κρέμα ζελέ, και ξανά μπισκότα κρέμα ζελέ. 

1.9.14

ευτυχώς, ευτυχώς

  

To μόνο, το μόνο, όμως, ωραίο πράγμα που θυμάμαι από το σχολείο είναι η επιστροφή στο σπίτι την πρώτη μέρα, με τη στοίβα των φρέσκων και μυρωδάτων βιβλίων στα χέρια. Των ανθολογίων, κυρίως. Τα οποία -φυσικά- έχω κρατήσει. Όλα. Αυτό, Μόνο.
Κατά τα άλλα το φθινόπωρο με μελαγχολεί τρομερά -ό,τι κασκόλ και πλεκτά και ζεστές καλτσούλες και καθαρό σπίτι με χαλιά, ό,τι και να σκεφτώ, την ώρα που νυχτώνει και αρχίζει να ψυχραίνει, ένα μαύρο χέρι γραπώνει την καρδιά μου. Λες και πρέπει να αφήσω πίσω μου το ζεστό φως και να βγω στο κρύο. Λες και πρέπει να φύγω για τα αγγλικά. 

~ ο πίνακας είναι της Becca Stadtlander

25.8.14

reading alone helps

Somewhere in Russia there must be a lady
who still reads.
She is breathing (as we all have to breathe)
or listens breathless to her heartbeat.

She just cannot believe that she really is.
- I am, thank heaven, a figure in a book,
don’t let me think that I really exist. -

She ventilates and her heart
sometimes refuses.

Reading alone helps.
When she ’s reading, she recovers.
Then it is as though she really exists

~ Henk van Loenen, from ” The Longing to get lost”, 2004

16.8.14

ταξίδι


Σήμερα ένα σκύλος άπλωσε τη μουσούδα του στις πλάκες του πεζοδρομίου δίπλα μου. Προσπάθησε να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά, μία, δύο προσπάθειες, μετά τα άφησε και έκλεισαν. Αναστέναξε στη δροσιά.
Πριν ήταν ξαπλωμένος στην εσοχή μιας σκάλας, σ΄ένα σημείο παραδίπλα που όμως το έπιασε ο ήλιος και γιαυτό αναγκάστηκε να μετακινηθεί.
Σκέφτηκα Τι ζωή. Και μετά, Γιατί ζουν άραγε οι σκύλοι; (Και οι γάτες, και τα λοιπά ζωντανά;). Για να τρώνε και να μετακινούνται από μέρος σε μέρος; Να περνάνε καλά και να νιώθουν ασφάλεια; Αυτό μόνο;
Ενώ εμείς; Εμείς κάνουμε ένα σωρό σημαντικά πράγματα. Να κοίτα, βγήκαμε τώρα πρωί-πρωί πριν πιάσει η ζέστη να πιούμε καφέ, με τα βιβλία μας, στο πάρκο...

Αυτό είναι όλο κι όλο το ζήτημα του Ομπλόμοφ: Πρέπει στη ζωή σου να κάνεις κάτι συνέχεια όπως η προκομένη Αγκάφια Ματβέγιεβνα, η ίδια η ζωή και η εργασία είναι ο σκοπός της ζωής ή το να απολαμβάνεις τις ακτίνες του ήλιου και τις πίτες τις γεμιστές με κοτόπουλο και μανιτάρια, με το μυαλό άδειο από σχέδια;
Δεν θα σας πω την απάντηση, ίσως γιατί δεν τη δίνει το βιβλίο, ίσως γιατί δεν την κατάλαβα, ίσως γιατί δεν υπάρχει, ίσως γιατί δεν έχει σημασία.
Το βιβλίο μου έκανε παρέα μια ολόκληρή βδομάδα και είναι σαν να πήγα στη Ρωσσία, σαν να τους γνώρισα, σαν να περιμένω να εμφανιστούν οι φωτογραφίες για να τις δείτε.

11.8.14

ομπλόμοφ

Με κείνον που δε συμπαθείς, που δεν είναι καλός, δε θα βουτήξεις το ψωμί σου στην ίδια αλατιέρα.
~ Ιβάν Γκοντσάροφ, Ομπλόμοφ
Αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει συχνά: βλέπεις μια ταινία και λες τι ωραία, φαίνεται σαν καλή περίληψη ενός καλύτερου βιβλίου.
Η θαυμάσια ομώνυμη ταινία (1979, 140΄) με υποψίασε για την ύπαρξη του βιβλίου, το οποίο δεν περίμενα βρω μεταφρασμένο αλλά υπήρχε (Ζαχαρόπουλος, 1980).
Πολλά λάθη, πολλές περίεργες λέξεις που (κάθε φορά) με κάνουν να αναρωτιέμαι τι σκέφτηκε (τι παρελθόν έχει) ο μεταφραστής για να τις επιλέξει, όπως βέστα για το σακακι, σεμιζέτα, ανανοήθηκε, αβανιές.
Παρολαυτά, είμαι ευγνώμων για την ύπαρξη της μετάφρασης.

9.8.14

Ocho apellidos vascos (2014)


Oι κριτικές έγραφαν για πολλά εσωτερικά αστεία για εσωτερική κατανάλωση στην Ισπανία. Όντως, αλλά αυτό δεν μας έκανε να μην απολαύσουμε την ταινία (και την Ισπανία) και το Σάββατο βράδυ και το θερινό σινεμά.
 

Μια φορά, όταν βρω τα λόγια, όταν βρω τον λόγο, όταν πάψω να συγκινούμαι, θα πω για την Ισπανία, τη Σεβίλλη, τη Μαδρίτη, που μέσα σε μερικές ημέρες, ένα καλοκαίρι, μέσα σε καύσωνα, μου πήραν για πάντα την καρδιά.

7.8.14

Kάνε ό,τι σου αρέσει πάρα πολύ.


Ανεβοκατεβαίνω τις σκάλες στη δουλειά και μούρχεται να βάλω τα γέλια, μια ερώτηση συνεχώς ξεπηδάει σαν τα αναδυόμενα παράθυρα στην οθόνη, τι ζητάς εδώ, πώς βρέθηκες, πώς άφησες και πέρασε τόση ζωή σε έναν χώρο όπου δεν ήθελες να βρίσκεσαι από την πρώτη στιγμή; Μα κάτι έπρεπε να κάνω, κάπου έπρεπε να δουλέψω για να ζήσω, για δες λίγο, εδώ μέσα ήμουν πάντα στη ζέστη όταν έξω είχε κρύο και στη δροσιά όταν έξω καιγόταν ο κόσμος, τριγυρισμένη από χαρτιά και μολύβια και συνδετήρες και χαρτάκια πράσινα και κίτρινα και πορτοκαλί. Όπου και να ήμουν δύσκολα δεν θα ήταν; Οι άνθρωποι είναι όλοι διαφορετικοί-εδώ γελάω με την σοφή διαπίστωση/διατύπωση και σχεδόν χάνω τον ειρμό.

13.7.14

καλοκαιρινό





Σήμερα ψάχνω (πάλι) τι να κάνω μ' αυτό το υπέροχο νήμα, που το έχω σε 4 χρώματα αλλά σε μικρές ποσότητες το καθένα. 

Ξέχασα να πω ότι μ' αρέσουν τα χρώματα, όχι όμως και τα πολύχρωμα.
Επίσης ότι δεν μ'αρέσει το βελονάκι-το θεωρώ πιο εύκολο από το πλέξιμο με βελόνες και το βαριέμαι, αν και πάντα έχω κάτι αρχινι(σ)μένο, για ώρα ανάγκης, ταινίας, νύστας κλπ.

Έτσι, αν βάλουμε τους περιορισμούς στην αναζήτηση, όχι βελονάκι-μόνο βελόνες, όχι μεγάλη ποσότητα-μόνο 200 μέτρα ανα χρώμα, όχι γάντια/καπέλο/και λοιπά αξεσουαρ-αλλά μόνο σάλι, κασκόλ ή κάτι παρόμοιο...
είναι περίεργο που μπορεί να είναι και δυό χρόνια που ψάχνω;

#first_world_problems