13.7.14

καλοκαιρινό





Σήμερα ψάχνω (πάλι) τι να κάνω μ' αυτό το υπέροχο νήμα, που το έχω σε 4 χρώματα αλλά σε μικρές ποσότητες το καθένα. 

Ξέχασα να πω ότι μ' αρέσουν τα χρώματα, όχι όμως και τα πολύχρωμα.
Επίσης ότι δεν μ'αρέσει το βελονάκι-το θεωρώ πιο εύκολο από το πλέξιμο με βελόνες και το βαριέμαι, αν και πάντα έχω κάτι αρχινι(σ)μένο, για ώρα ανάγκης, ταινίας, νύστας κλπ.

Έτσι, αν βάλουμε τους περιορισμούς στην αναζήτηση, όχι βελονάκι-μόνο βελόνες, όχι μεγάλη ποσότητα-μόνο 200 μέτρα ανα χρώμα, όχι γάντια/καπέλο/και λοιπά αξεσουαρ-αλλά μόνο σάλι, κασκόλ ή κάτι παρόμοιο...
είναι περίεργο που μπορεί να είναι και δυό χρόνια που ψάχνω;

#first_world_problems

8.7.14

θέλω να μιλήσω για τον Ζαν Κριστόφ



Το  έργο του Ρομαίν Ρολλάντ Ζαν Κριστόφ αποτελείται από 10 "βιβλία".
Βρήκα στο παζάρι εκδοτών σε τρεις τόμους (προς 2,5 ευρώ έκαστος, παρακαλώ) τα οκτώ από τα "βιβλία". Έλειπαν τα ενδιάμεσα Ανταρσία και Πανηγύρι στην Πλατεία (τα βιβλία νούμερο 4 και 5).  (Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή, όποιος θέλει, με χαρτί και με μολύβι, και με τη βοήθεια της φωτογραφίας, μπορεί να λύσει τη σπαζοκεφαλιά).
Παρόλο που στο εξώφυλλο υπάρχει η ένδειξη Χρυσή Σειρά, μέσα στα βιβλία δεν αναφέρεται ούτε μεταφραστής, ούτε εκδότης, ούτε ημερομηνίες, ούτε τίποτα. Μόνο κείμενο. Κι όσο κι αν έψαξα στο ίντερνετ δεν μπόρεσα να βρω πληροφορίες γιαυτή την έκδοση-φάντασμα.
Μέσα σε κάποιο τόμο η αρίθμηση των σελίδων σταματάει και ξαναρχίζει από την αρχή-σαν να πήρε κάποιος δυο ξεχωριστούς τόμους και τους έδεσε μαζί.
Παρόλη όμως την κάποια προχειρότητα στην έκδοση, δεν υπάρχει προχειρότητα στην ουσία. Δεν βρήκα (και το αναφέρω διότι σχεδόν πάντα βρίσκω στα βιβλία) κανένα λάθος-ορθογραφικό, στίξης ή εκτύπωσης.
Υπάρχουν όμως κάποιες αστείες παλιομοδίτικες λέξεις που δεν χρησιμοποιούνται πια (ή που δεν χρησιμοποιούνται ποτέ, τουλάχιστον σε επίσημες εκδόσεις) όπως το "είχε κάτι μάτια γελαζούμενα".
Επίσης ο μεταφραστής ήταν πιθανότατα συντοπίτης μου, καθώς εντόπισα μερικά "με είπε" και "την είπε".
Με τον πρώτο τόμο (τα 3 πρώτα βιβλία) κατενθουσιάστηκα.
Για τον δεύτερο δεν μπορώ να πω το ίδιο. Ζαλίστηκα. Προσπερνούσα.
Στον τρίτο όμως (τα 3 τελευταία βιβλία) έδωσα ρέστα. Τι να υπογραμμίσεις και τι να σημειώσεις. Εγκατέλειψα νωρίς την προσπάθεια καθώς συνειδητοποιούσα συνεχώς ότι όπου και να τον ανοίξεις τυχαία, είναι απόλαυση.
Σήμερα, μέσα στον μεσημεριανό καύσωνα, σε μια βόλτα σχεδόν τροχάδην στο Μοναστηράκι, βρήκα την Ανταρσία. Σε άθλια κατάσταση, βρώμικη και με μισοσχισμένο εξώφυλλο, αλλά ποιός νοιάζεται; Τα βιβλία τα αγαπάμε για το μέσα τους, όχι για το έξω και τα γύρω τους.

6.7.14

stroszek

Δεν θυμάμαι να πω σχεδόν τίποτα για την υπόθεση αυτής της ταινίας. Μόνο ότι βγήκα από την προβολή έκθαμβη και ότι (κυρίως αυτό) από τότε πολλές (πολλές, όμως) φορές η ατμόσφαιρά της έχει παρουσιαστεί ξαφνικά μπροστά μου, σαν ένας τόπος όπου έζησα, που τον νοσταλγώ, και όπου κάποτε θα ξαναγυρίσω.

~ η ταινία

2.7.14

να ζεις σε καράβι


 ... αντί να να περιμένουν σαν υπάκουοι γέροι να...πεθάνουν βλέποντας τηλεόραση και καταναλώνοντας φάρμακα-πούλησαν τα αστικά υπάρχοντά τους, αγόρασαν και επισκεύασαν το σκάφος "Kerguelen" και έζησαν σ΄αυτό, ταξιδεύοντας κυρίως στην Μεσόγειο και βιώνοντας έτσι από πρώτο χέρι,τι σημαίνει να ζεις σε καράβι,όχι μόνο για ολιγοήμερες πανάκριβες, ψευτογκλαμουράτες διακοπές αλλά για ό,τι εκπληκτικό επέλεξαν απολύτως συνειδητά εκείνοι, να είναι πλέον: το σπίτι τους και ο τρόπος ζωής τους, ένα δύσκολο αλλά γοητευτικό βήμα προς την ελευθερία (μια κάποια εκδοχή της τουλάχιστον) που άξιζε μέχρι τέλους την προσπάθεια. 

(Eίμαι ενθουσιασμένη που υπάρχουν άνθρωποι σαν τη Βιβή με τη Λέσχη Ανάγνωσης που ψάχνουν μέσα στα πίτουρα και βρίσκουν ιστορίες.)

28.6.14

summer in the city

Διάβασα μέσα σε μια μέρα (ε καλά, δεν είναι και κατόρθωμα με τέτοια γλώσσα που κυλάει και τέτοιο θέμα που δεν τ'αφήνεις απ'τα χέρια σου) Το δαιμόνιο του Γιώργου Θεοτοκά.
Μετά, χθες, ξεκίνησα τις Απροσδόκητες ιστορίες του Ρόαλντ Νταλ, που επίσης κυλάει σαν νερό. Όμως γενικά προτιμώ τα μυθιστορήματα από τις ιστορίες, και τη λογοτεχνία από τα έξυπνα σενάρια.
Πριν από τα παραπάνω, πέρασα μια γρήγορη Το Κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ. Ξεκίνησα κανονικά, αλλά στο δρόμο με κούρασε, χανόμουν, νύσταζα, έχανα τον ειρμό. Ή κάτι δεν κατάλαβα καλά ή (πράγμα που θεωρώ πιθανότερο) δεν είμασταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. 

22.6.14

η μικρότερη νύχτα του χρόνου

Σάββατο βράδυ, Σινέ Πέραν,  Τα δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου.

Στις 11 το βράδυ, αλλά σχεδόν το ίδιο και από τις 8, οι γειτονιές ήσυχες σαν άδειες, τα περισσότερα σπίτια σαν ακατοίκητα.
Γυρνώντας ήταν τόσο έντονες οι μυρωδιές από το αγιόκλημα, τόσο ελαφρύ το αεράκι, σκέφτηκα δεν έχει σημασία, είτε Περιστέρι είτε Λισαβόνα, δε χρειάζεται να μετακινηθείς πολύ για να ταξιδέψεις.

21.6.14

καλοκαιρινό

Εντωμεταξύ, καθώς εκτυλίσσεται αυτό το δροσερό ανοιξιάτικο καλοκαιράκι, και πάνε σύννεφο οι βόλτες, τελείωσε το frangiflutti.

an Emperor of Books

Διαβάστε για τον Philani E Dladla εδώ. Δείτε και τα σχόλια.
Έχει και φεισμπουκ.
An Emperor of Books.
Γιατί τέτοιες ιστορίες, (πόσο μα πόσο έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας), γιατί μέσα μας παλεύει μονίμως η επιθυμία να είναι αληθινές, με τη φωνή που λέει κορόιδο, άλλη μια ιστορία που σου πούλησαν.

19.6.14

μαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι,
και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια,
και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια,
και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις,
και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα,
με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού.
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ επισφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις
πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια.
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
και ότι, αλήθεια, αξίζεις.
Και μαθαίνεις, μαθαίνεις,
με κάθε αντίο μαθαίνεις.


~ Xόρχε Λουι Μπόρχες

16.6.14

ένα παραμύθι



 Μια μέρα που είχε πάρα ΠΑΡΑ πολύ κρύο, τέτοιο που είσαι τυλιγμένος με κασκόλ, σκούφο και γάντια έτσι που δε φαίνονται παρά τα μάτια και η μύτη σου, και φύσουσε κιόλας πολύ κρύο, είχαμε ραντεβού με τη Σταυρούλα για καφέ. Σάββατο πρωί πρέπει να ήταν, όπως συνήθως.
Μάλλον επίσης είχαμε αποφασίσει να εξερευνήσουμε το καφέ που είχαμε μάθει ότι υπάρχει στον ημιόροφο των εκδόσεων Πατάκη στην Ακαδημίας. Βιβλιοπωλείο ΚΑΙ καφέ μαζί- ε, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το επισκεφτούμε.
Πήραμε λοιπόν την Ακαδημίας-υπέροχος δρόμος η Ακαδημίας, από τους πιο αγαπημένους μου δρόμους του κέντρου και όλης της Αθήνας, ειδικά το καλοκαίρι που είναι έρημη και έχει έντονες σκιές. Εκείνη τη μέρα είχε παγωνιά βέβαια και φυσούσε, είπαμε μόλις ένα γειά και το βάλαμε στα πόδια δίπλα-δίπλα, μέχρι να φτάσουμε κάπου ζεστά. Δεν γνωριζόμασταν και πολύ καλά τότε ακόμα-κι έχει σημασία που το λεω αυτό. Μάλλον ήταν τον χειμώνα του 2008, αφού εκείνος ήταν ο πρώτος χειμώνας που περνούσα στην Αθήνα.
Για να μην πολυλογώ άλλο, μπήκαμε, καθήσαμε, παραγγείλαμε τον καφέ μας. Δεν νομίζω ότι έχει σημασία αλλά η Σταυρούλα παίρνει σχεδόν πάντα νες καφέ κι εγώ τότε έπαιρνα καπουτσίνο.
Δεν θυμάμαι πόσα τραπέζια είχε για καφέ στον ημιόροφο, μπορεί να είχε κι άλλα, αλλά κόσμο δεν είχε, οπότε αυτό που έχει μείνει στο μυαλό μου είναι εμείς, ένα τραπέζι με καφέδες και γύρω μας βιβλία, ΒΙΒΛΙΑ, όπως στις ζωγραφιές, δυό κοριτσάκια με κόκκινες μύτες και γύρω τους στίβες τα βιβλία.
Εκείνη τη μέρα είναι που ανακαλύψαμε με τη Σταυρούλα ότι, παρόλο που μεγαλώσαμε σε διαφορετικές πόλεις, σε διαφορετικά σχολεία, σε άλλες γειτονιές, πρέπει όμως να είμασταν συμμαθήτριες... Τα βιβλία που διαβάσαμε, τα βιβλία που δανειστήκαμε από βιβλιοθήκες, οι σκέψεις μας, η ασφυξίες μας, οι τρέλες μας, τα όνειρά μας, όλα τα είχαμε ζήσει, ερήμην μας, μαζί.
Ξεκινώντας από εκείνη τη μέρα αρχίσαμε να χτίζουμε κομματάκι κομματάκι τη σχέση μας, με υλικό τα βιβλία. (Και τους πίνακες. Και τα ταξίδια.) Κι έτσι εμείς οι δύο, οι εντελώς διαφορετικές σε ένα σωρό πράγματα, γίναμε αδελφές.


15.6.14





Πάρε τον δυνατό ήλιο της Πορτογαλίας-όλες οι σκιές, οι δρόμοι, τα καφέ, είναι εκεί και θα μας περιμένουν όσο χρειαστεί. Το καλύτερο όμως είναι ότι είναι κι εδώ κι ακόμα καλύτερα, μόνο να καταφέρνουμε να βάζουμε τα κατάλληλα μάτια.

~ Οι φωτογραφίες είναι της a mesa de luz.

13.6.14

μια τόσο καλή κυρία

"Σπούδασε αρχιτέκτονας με ειδίκευση στις γέφυρες στην Αμερική. Έχει λίγο καιρό τώρα που πήγε στο Ντουμπάι γιατί εκεί βρήκε δουλειά, μα είναι δύσκολο τόσο νέος στη χώρα να βρει να νοικιάσει αξιοπρεπές κατάλυμα. Έτσι αναγκαστικά μένει για την ώρα σ' ένα διαμέρισμα μ' ένα σωρό εργάτες που έχουν πάει εκεί επίσης για δουλειά, Ινδούς και τέτοια, και αναγκάζεται να τους βλέπει να ζουν στοιβαγμένοι και να τρώνε όλοι μαζί ρύζι με το χέρι από μια πιατέλα."
(hashtag: όλοι οι μετανάστες είναι ίσοι αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους)

Το παραπάνω είναι πραγματικό, μου το είπε μια κυρία σήμερα στη δουλειά και αφορά ένα παλικάρι, συγγενή της. Μέσα στην γενικότερη κουβέντα περί ανεργίας στη χώρα μας. Μια τόσο καλή κυρία, ένιωθε πραγματικά ότι ο δικός της μετανάστης είναι διαφορετικός, πολιτισμένος, σημαντικός, είναι εκεί από ανάγκη κι όχι γιατί το ήθελε, και λυπόταν που μέσα στις λοιπές δυσκολίες του ήταν και οι παραπάνω συναναστροφές. Δεν το λέω ειρωνικά, το λέω με απορία για τον τρόπο που σκέφτεται ο άνθρωπος.

9.6.14

του πνεύματος


Όλα θα αργοσβήσουν μέσα στη λησμονιά.
Και η κραυγή του πιθήκου.
Και ο ασπριδερός χυμός που βγαίνει από την πληγωμένη φλούδα του καουτσουκόδεντρου,
και το πάφλασμα των νερών πάνω στην καρίνα του πλοίου που ταξιδεύει,
όλα αυτά θα είναι πιο αξιομνημόνευτα απ' όσο
τα ατέλειωτα αγκαλιάσματά μας.

~ Άλβαρο Μούτις, Οι χαμένες δουλειές

8.6.14

η γιορτή της ασημαντότητας

Δεν ξετρελλάθηκα, ούτε όμως μετάνοιωσα που το διάβασα (και που το αγόρασα) .
Ο Κούντερα είναι σαν τον Γούντυ Άλλεν (και όχι σαν τον Αλμοδοβάρ): σταθερή αξία.
Είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας: αν δεν επιθυμείς εκπλήξεις παρά μόνο μέσα σε λογικά πλαίσια, παρά επιθυμείς την παράταση της απόλαυσης μέσα στο χρόνο, τότε ναι, σε αφήνει ικανοποιημένο.

4.6.14

χαρούμενη

Αχ γέρασαν, άσπρισαν, πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που τους πρωτοείδα, σχεδόν τριάντα-το 1984, πάντα μαζί, στην είσοδο του Ολύμπιον, στους δρόμους του κέντρου, πάντα μας χαιρετούσαν ευγενικά κι απορούσα, χωρίς να 'χουμε ποτέ γνωριστεί στην πραγματικότητα, εξ όψεως μόνο, μετά κατάλαβα, όπως γνωρίζουν όλο τον κόσμο του κέντρου της πόλης.
Τι καλά που μαθαίνω νέα τους, πόσο θα ήθελα να ακούσω κάποτε την ιστορία της ζωής τους.


Πόσο πολύ πολύ με έκανε να χαρώ σήμερα αυτή η φωτογραφία από την parallaxi.

30.5.14

για μέρες έψαχνα συνταγές

Πλένουμε πολύ καλά οκτώ λεμόνια από σπίτι-ούτε ξύνουμε το (υπέροχο) κίτρινο της φλούδας, ούτε κόβουμε, ούτε αλλάζουμε νερά αποβραδίς.
Τα βάζουμε σε κατσαρόλα με νερό να τα μισοσκεπάζει και αφήνουμε να βράσουν ελαφρά για σχεδόν μια ώρα.


Πάνω στην ώρα τα βγάζουμε και πετάμε το νερό. Τα τσιμπάμε με το πηρούνι και χαμογελάμε με την περίεργη αίσθηση του λεμονιού που έγινε εύκαμπτο και μαλακό σαν λάστιχο-πραγματικά εξωπραγματικό.



Σαν χειρουργοί, με ένα πηρούνι κι ένα μαχαίρι, κόβουμε στη μέση, αδειάζουμε με κουταλάκι τα κουκούτσια και κόβουμε σε κυβάκια όλο το υπόλοιπο.

- το νερό που κράτησα στο τάπερ το πέταξα τελικά
- το ίδιο και τα κουκούτσια
- το υπόλοιπο το έκοψα κυβάκια-αν και αρχικά σκέφτηκα να αφήσω μπαστουνάκια

Βάζουμε στην κατσαρόλα τα κυβάκια του λεμονιού και τη ζάχαρη.
Οι οδηγίες ανέφεραν διάφορες ποσότητες ζάχαρης-κυρίως "τόση ζάχαρη όση η σάρκα του λεμονιού".
Καταρχάς να πω ότι βρίσκω την έκφραση "σάρκα του λεμονιού" φρικτή. Μετά να πω ότι δεν έχω ζυγαριά κουζίνας.
Επίσης δεν έκατσα να βάλω τα κυβάκια του λεμονιού σε φλυτζάνι και μετά να βάλω ισόποση ζάχαρη-ώστε να πω τουλάχιστον ότι έβαλα ίσους ογκους.

Με το μάτι, υπολογισα ότι τα λεμόνια ήταν περίπου 4 φλυτζάνια (το έμπειρο μάτι μου λέμε τώρα) και έβαλα 3 φλυτζάνια ζάχαρη. Είχα αρχίσει να βράζει στο μεταξύ, δοκίμαζα που και που, μου φάνηκε μια χαρά.
Αλλά επειδή πριν δυό χρόνια είχα φτιάξει μια πικρή μαρμελάδα γκρέιπφρουτ, κι επειδή παντού στις οδηγίες για τα λεμόνια έλεγε ότι είναι πικρά/ξινά/και διάφορα άλλα αντι-μαρμελαδικά, έβαλα άλλο ένα φλυτζάνι. Τέσσερα λοιπόν στο σύνολο.
Βράζουμε με τη ζάχαρη και με τίποτα άλλο για 30-40 λεπτά και αυτό ήταν.

Νομίζω ότι έγινε υπέροχα εσπεριδοειδής.
Η τελική ετυμηγορία θα έρθει βέβαια από την ειδική επι των μαρμελάδων εσπεριδοειδών αδελφή της Σταυρούλας.

17.5.14

Σάββατο πρωί στον κήπο

Τα πιο απλά πράγματα, τα προφανή, τα καθημερινά. Η συνεχής υπενθύμιση προς εαυτόν ότι δεν είναι προφανή, ότι είναι πολύτιμα. Η απόλαυση. Η ευγνωμοσύνη.

15.5.14

καθημερινά

Σήμερα ένας πελάτης που του ενημέρωσα το βιβλιάριο και είχε μέσα 38 ευρώ γέλασε, είπε πάλι δεν με πλήρωσαν, τι να κάνω τώρα, τι να κάνω με 38 ευρώ, ούτε τσιγάρα δεν έχω επάνω μου, τι θα κάνω, και δεν έφευγε από μπροστά μου, αλλά δεν κλαψούριζε, γελούσε σαν να ήταν έξω από τον εαυτό του και τον παρατηρούσε.

* * *

Μου το είπε ένας γείτονας πρόσεχε μην αφήνεις κανέναν να μπει στην είσοδο, γυρνάνε και παριστάνουν ότι είναι από τηλεφωνικές εταιρίες για να μπαίνουν να βάζουν στα καλώδια και να παρακολουθούν τις συζητήσεις μας και να ξέρουν τις κινήσεις μας.
Γιαυτό κι εγώ, όταν η κοπέλα μού είπε άνοιξε μπάρμπα είμαστε από τον οτε ή κάτι τέτοιο κι έχωσε το πόδι της στην πόρτα για να μείνει ανοιχτή, της έδωσα και κατάλαβε. Ξύλο να δεις εκεί. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Στο πρόσωπο, στην κοιλιά, στα πλευρά, παντού. Την έκανα τόπι στο ξύλο.
Μετά όταν ήρθε το εκατό δεν έφυγα. Εκεί, κύριος. Είπα στους αστυνομικούς-διότι πριν μερικές μέρες είχα εγχειρήσει τον πατέρα του @#$%*&@, πηγαίνετε να ρωτήσετε για να μάθετε για μένα. Κι εκείνοι σφύριξαν στην κοπέλα φύγε για να μη βρεις τον μπελά σου.
Έτσι έληξε το ζήτημα και να δω τώρα αν θα ξανατολμήσει κανείς να προσπαθήσει να μπει μέσα.

11.5.14

δυό κουβέντες


Λυπήθηκα αλήθεια που δεν ήταν βολετό να ιδωθούμε στο Κάιρο. Θα ξαναιδωθούμε . Αλλά πού, πότε, ποιoς το ξέρει; Ίσως να το θελήσουν οι θεοί να βρεθούμε όπως το εύχομαι σε μια ελληνική ακρογιαλιά. Στο μεταξύ πρέπει να κρατήσουμε και τούτο είναι το πιο δύσκολο, θέλω να πω να διαφυλάξουμε, αν έχουμε κάτι πολύτιμο μέσα μας.

~ Ο Γιώργος Σεφέρης στον Νάνη παναγιωτόπουλο, Κάιρο 24.6.1941 (Αλληλογραφία, εκδ.Βιβλιοθήκη του Μουσείου Μπενάκη)

* * *

Η γιορτή της μητέρας.
Κοντεύεις πενήντα κι ακόμα επιζητάς την επιβράβευσή της.
Ακόμα τρέχεις να μοιραστείς τις επιτυχίες σου και ζητάς καθοδήγηση στα αδιέξοδά σου.
Αδιαφορεί, συνήθως, γιαυτά που εσύ θεωρείς σημαντικά στη ζωή σου. Για κείνην, πια, πιο σημαντικά είναι όσα μαθαίνει από την τηλεόραση. Μερικές φορές το αποδέχεσαι, αφού αυτή είναι η σχεδόν μοναδική καθημερινή της παρέα και ασχολία. Μερικές φορές πληγώνεσαι και μετά κάνεις τη δική σου μικρή προσωπική απεργία, απέχεις από την τηλεφωνική επικοινωνία σαν σαρανταοκτάχρονο πεισματάρικο παιδί.
Μερικές φορές την πετυχαίνεις δυνατή, και εκείνη τη μέρα οι κουβέντες της, οι συμβουλές της σε βάζουν σ'ένα δρόμο, όπως ζητάς, σου δινουν απαντήσεις, δύναμη.
Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρη.
Δεν μπορείς να είσαι σίγουρη αν η συμβουλή της είναι σωστή ή ότι πηγάζει από αγάπη.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι, λόγω ιδιότητας, είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να πάρει από πάνω σου αυτήν την τεράστια πλάκα που σε πλακώνει και μετά να νιώσεις προστατευμένη. Όσο παράλογο και φρικτό κι αν ακούγεται, όσο κι αν δεν θέλεις.